Winterleed

11 februari 2021 Door Marleen Samplonius-Ottens

Vorige week om deze tijd dacht ik nog: “eerst zien, dan geloven”. Nou, inmiddels geloof ik. Meer sneeuw dan we de laatste jaren bij elkaar hebben gezien en temperaturen ver beneden het vriespunt. Op tv hoorde ik regelmatig: dan gaat bij ons Nederlanders het hart sneller kloppen en kunnen de schaatsen uit het vet. Eh, bij ons Nederlanders?

Nog voordat het ook maar één graad had gevroren, werd er eind vorige week al gespeculeerd over de Elfstedentocht. Want er kwam strenge vorst en dan zou het toch zomaar eens kunnen dat die tocht der tochten…….ik haakte af. Allereerst omdat het nog moest gaan vriezen, maar ook omdat het in deze Coronatijd nog minder zeker is dat het door zou kunnen gaan .  

Ook de dagen erna, toen de thermometer inmiddels wel onder de nul schoot en we waren voorzien van een flink pak sneeuw, bleef het gaan over schaatsen. Uiteraard, want bij ons Nederlanders gaat het dan kriebelen, hoorde ik weer. Als je liefhebber bent, kan ik me daar op zich wel iets bij voorstellen hoor, maar bij deze Nederlander kriebelt er niks! Hooguit een te dikke warme trui.

Gisteren plaatsten we bovenstaande foto op Elke Dag Wel Wat. Ik maakte hem tijdens mijn werk, omdat ik het een heel mooi plaatje vond. “IJspret” zette ik erbij. Want de mensen en vooral de kinderen op het ijs hadden pret. Ik liep er langs met een afgeladen postfiets aan de hand, banjerend door de sneeuw die op de meeste plekken nog in dikke lagen op de stoep ligt. De derde dag op rij flink in de overuren, omdat er soms geen doorkomen aan is.

Waar ik het vorige week nog had over mijn werk als een soort medicijn, ervaar ik deze week de zwaarte en ben ik ’s ochtends bijna zenuwachtig om op pad te gaan. Bemoedigend zijn dan wel de reacties en het medeleven onderweg. De woorden van respect en de duimen omhoog doen goed. Gewoon maar rustig doorgaan, denk ik dan, misschien is het volgende week alweer anders.

En in gedachten kijk ik al ver vooruit naar de komende zomer. Ik zal dus wel geen echte Nederlander zijn, maar mijn hart gaat sneller kloppen bij de gedachte aan 30, 40 graden. Dan hoor je mij niet klagen, dus laat me nu maar even.