Wegzweven

21 mei 2020 Door Marleen Samplonius-Ottens

Liggend in bed zweef ik langzaam het raam uit. Eerst over het grasveld, dan hoger en hoger over bomen, bergen, zeeën en prachtig bloeiende bloemen. Ik heb geen idee hoe lang deze zweeftocht duurt, maar na verloop van tijd ben ik terug bij het raam en zweef ik weer naar binnen. Naar mijn plek in het ziekenhuis.

Het is een ervaring van een aantal jaren geleden, toen ik met een dubbele longontsteking was opgenomen en de eerste dagen niet veel meer kon dan liggen in bed, dan weer een beetje wakker, dan weer slapend. Ik vertel mijn zweeftocht aan manlief als hij op bezoek komt. Hij kijkt me zorgelijk aan. Ik stel hem gerust. Het was een prachtige ervaring. Zo rustgevend en mooi.

Gisteren, Hemelvaartsdag, kwam de herinnering weer bij me naar boven. Ik zat in mijn luie stoel die ik onlangs onder de appelboom heb gezet. Ik leunde wat achterover en zag door de bladeren een prachtige strakblauwe lucht. Onder mij het groene gras, om me heen fleurig bloeiende bloemen en hier een daar een slapende hond of kat. Het voelde een beetje als een hemel op aarde. Nu niet zwevend, maar met de blote voeten in het gras.

Als kind heb ik een bijna dood ervaring gehad. Een herinnering die me altijd bij zal blijven. Een beeld dat misschien wel leidinggevend is voor mijn leven en zeker voor mijn geloof. Sindsdien is het voor mij een zekerheid dat ie er is, die plek waar je naar toe gaat als het hier klaar is. Ik werd er aan de hand mee naar toe genomen, maar halverwege teruggestuurd, nog niet. In mijn meest sombere perioden vroeg ik me wel eens af waarom nog niet.

Ik denk dat het de kunst is om dat stukje ‘hemel’, of hoe je het ook wilt noemen, hier op aarde al te zien. Soms in de natuur, in je eigen tuin en zéker in de mensen om je heen. Het tilt je even op en geeft je troost en moed. De ‘hemel’ zien in kleine dingen, het is een levenskunst. Moeilijk soms om te vinden of uit te voeren, maar zo waardevol als het lukt. Ik wens het iedereen toe, je eigen hemel op aarde.