Wat stel je altijd uit?

27 augustus 2020 Door Marleen Samplonius-Ottens

Vanuit de keuken stelt manlief deze theezakjesvraag van vandaag: “Wat stel je altijd uit?” Heel lang denk ik niet na en antwoord lachend: “Nou, álles!”

Als ik er wel wat langer over nadenk, bedenk ik me dat het ook echt zo is. Het begint ’s ochtends al als de wekker gaat. Nog even uitstellen dat wakker worden, dus ik druk op ‘snooze’. Als de kinderen de deur uit zijn (dat kan ik niet uitstellen, dat moet gewoon op tijd) en de honden heb uitgelaten (ook die kunnen niet wachten), plof ik nog even op de bank. Nog even uitstellen voordat ik echt begin.

Omkleden om naar mijn werk te gaan, zo laat mogelijk. De was aanzetten, pas als er bijna geen handdoek meer in de kast ligt. Ik moet nodig door de tuin, maar stel het al sinds de vakantie uit, óf te warm óf te nat. Die tante eens bezoeken of was het alleen maar even bellen, morgen? Een boek schrijven, een grote wens die ik maar vooruit schuif. De blog voor vrijdag schrijven? Dat kan nog op donderdagavond en dus doe ik dit pas op donderdagavond. En zoals de dag begint, zo eindig ik hem ook: naar bed gaan zo lang mogelijk uitstellen.

Het is altijd al zo geweest. Alles op het laatste nippertje. Mijn moeder zei wel eens: “Zo heb ik je toch niet opgevoerd?” Nee, zeker niet. Als er iemand op tijd was, was zij het wel. Het heeft gewoon een generatie overgeslagen, want mijn oudste dochter houdt ook zo van op tijd zijn. Deze week is ze begonnen in de brugklas. Ze heeft al een strategie bedacht voor het maken van haar huiswerk. Dezelfde dag waarop ze het heeft gekregen ook direct maken, dan is het maar af. Je raadt vast al hoe ik dat vroeger deed.

Maar als het dan zover is, dat ik daadwerkelijk begin, dan ga ik er ook voor. Met één oog op de klok of in de agenda, ga ik als een speer en is er ineens de energie die ik daarvoor nog ver moest zoeken. Dan draait de was, bel ik mijn tante en verdwijnt alle onkruid uit de tuin.

Tot nu toe, en dat is al ruim 50 jaar, kom ik er nog steeds mee weg. Is uitstel nog geen afstel geworden. Was mijn huiswerk net op tijd klaar, greep ik niet mis in de handdoekenkast en verscheen er toch weer een blog op vrijdagmorgen. Nu dat boek nog.