Verweven

11 maart 2021 Door Marleen Samplonius-Ottens

“Mam, ik wil niet dat jij verdrietig wordt als ik verdrietig ben” Onze jongste (12) zit naast me op de bank en kijkt me onderzoekend aan. Het huilen staat haar nader dan het lachen en bijna automatisch komen dan bij mij ook de tranen. Ze zit duidelijk niet zo lekker in haar vel en onze binnenvetter laat dat nu langzaam een beetje naar buiten komen.

Ze heeft de laatste jaren heel wat voor de kiezen gekregen in ons drukke gezin. De lastige periodes met haar broer en zijn verhuizing naar een woongroep, moeilijke periodes met haar zus, burn-outs van haar vader en ook mijn depressieve periodes zijn niet aan haar voorbij gegaan. En dat komt er deze week allemaal een beetje uit.

Als we met elkaar in gesprek raken, kan ik merken dat ze er al veel langer over nadenkt. Die gedachten deelt ze nu met ons. Woorden die weloverwogen zijn gekozen. Over ons gezin, over zichzelf, over geaardheid, over school, over het leven. Mijn man en ik kijken elkaar af en toe even aan en zijn verbaasd, maar eigenlijk ook weer niet, over haar wijsheid.

Toen ik 10 jaar was, werd mijn moeder ziek. Eigenlijk van de ene op de andere dag. Ze lag een aantal weken in het ziekenhuis en toen ze uiteindelijk thuis kwam, was ze nauwelijks tot iets in staat. Vanaf dat moment was ik bang. Bang dat ze dood zou gaan.

Die angst is best bepalend geweest. En als er iets is wat ik niet wil, is het wel dat mijn kinderen zo’n zelfde angst creëren of ervaren. Vandaar dat ik best alert reageer als ik zo’n opmerking hoor: “ik wil niet dat jij verdrietig wordt als ik verdrietig ben”. Ik heb het omgedraaid: “Ik wil ook niet dat jij verdrietig wordt als ik verdrietig ben”.

We hebben gepraat en nogmaals benadrukt dat het goed is om je gedachten te bespreken. Hoe lastig soms ook. Dat je verdrietig mag zijn of somber of boos en dat een ander dat ook kan en mag zijn, maar dat je het niet van elkaar overneemt. Het is goed om met elkaar verweven te zijn, maar ook goed om elkaar soms even los te laten.

Uiteindelijk was ik 46 toen mijn moeder op 89-jarige leeftijd overleed. Ze was er zelf nog het meest verbaasd over dat ze zo oud mocht worden. En ondanks de angsten hebben we heel veel aan elkaar gehad en samen van het leven genoten. Toen ze uiteindelijk toch ging, was het goed. Een schat vol liefdevolle herinneringen achterlatend.

Onze jongste hoopt dat ik ook minstens 89 word, wat ik natuurlijk niet kan garanderen of beloven. Ik hoop vooral dat ze naast mij, maar ook los van mij zichzelf verder kan ontwikkelen. Ze is in ieder geval al heel mooi onderweg. Los van de dip van dit moment, lacht de toekomst haar tegemoet.