Vertrouwen dat het goed komt

28 oktober 2021 Door Marleen Samplonius-Ottens

Het gips was een paar dagen van mijn enkel af en ik krukkelde wat door het huis met een brace om mijn voet. Ineens was het er. Dat moment dat ik verzuchtte: “hoelang gaat dit nog duren? Volgens de verwachtingen ben ik ongeveer halverwege herstel, maar ik kan me toch amper voorstellen dat ik binnenkort weer normaal kan lopen.”  Het was maar een dag, denk ik, maar even was het vertrouwen op goed herstel zomaar verdwenen. Inmiddels ben ik weer voorzichtig aan het werk en heb ik weer het volste vertrouwen dat het goed komt.

In diezelfde periode keek ik ook regelmatig zuchtend naar onze tuin. Manlief nam veel werk van mij over, maar de tuin er ook nog bijdoen, was een beetje te veel van het goede. Het onkruid woekert de planten bijna voorbij en de grens tussen het gras en de siertuin is amper nog te zien, zo groen is het tussen de planten. Maar met het mooie weer van gisteren en een enkel die steeds beter meewerkt, ben ik er voorzichtig weer mee begonnen. Ondertussen bedenkend dat het wel weer goed komt met de mooie planten.

Ik heb het lang niet altijd hoor, dat vertrouwen dat het wel goed komt, zeker niet, maar het lukt me steeds beter. Bij kleine onderwerpen, maar ook bij grotere. En ik realiseer me ook dat er soms situaties zijn waarin je moet stellen dat het niet goed komt. Dat iets niet kan, niet mag, of dat er een einde nadert. Ook dat mag en kun je dan benaderen met het nodige geduld en vertrouwen. Hoe moeilijk ook.

Volgende week begint de maand november. Niet mijn favoriete maand van het jaar. Vaak moet ik een extra tandje bijzetten om de grijze grauwe deken van depressie buiten de deur te houden. Dat geldt ook nog voor een aantal maanden daarna. Uit ervaring weet ik dat er soms dagen tussen zitten dat ik me bijna niet voor kan stellen dat het nog weer lichter wordt. Maar ik hoop die dip zo kort mogelijk te kunnen houden. Ik richt mijn blik alweer over die periode heen, want het voorjaar zal hoe dan ook weer komen.

En ondertussen probeer ik toch te genieten van de lichtpuntjes. Aangereikt door mijn mooie gezin, familie en vrienden. Dan heb ik weer volop vertrouwen dat het goed komt. Vertrouw je mee?