Uit mijn ritme

19 november 2020 Door Marleen Samplonius-Ottens

Het begon al in de herfstvakantie en tot nu toe zet het door. Helemaal uit mijn ritme. Nog verergerd door de Corona-maatregelen, maar ook als die er niet waren geweest, was ik vast zoekende geweest in deze tijd van het jaar. Herfst en winter zijn bepaald niet mijn favoriete jaargetijden, maar het ritme dat we te pakken hadden, hielp me en dat is sinds dit jaar afgelopen.

Twaalf jaar geleden was de eerste keer dat ik in de herfstvakantie met zoonlief naar de bioscoop ging om samen naar een Sinterklaasfilm te kijken. Een traditie was ingezet, want het jaar daarop wilde zoonlief natuurlijk weer. En toen de meiden er ook aan toe waren, gingen zij ook mee. Het was voor alle drie steeds hun eerste kennismaking met de bioscoop (“mám, waarom doen ze het licht uit”, riep de jongste de eerste keer ietwat paniekerig).

Dit jaar zijn we voor het eerst in de herfstvakantie níet naar de Sinterklaasfilm geweest. De bioscoop was toen nog wel open, maar geen van de kinderen had er eigenlijk nog zin in. Rond dat tijdstip ging ik ook nog maar eens polsen hoe het zat met de Video van Sint. Elk jaar bestelde ik deze leuke dvd. Maar het werd elk jaar lastiger om iets nieuws te verzinnen wat Sinterklaas kon voorlezen uit het grote boek. Om nu nog eens te horen dat de jongste erg van lasagne houdt, de middelste van sushi en dat de oudste een grote fan van Sinterklaas is, vonden we allemaal wat veel van het goede.

De eerste aflevering van het Sinterklaasjournaal hebben we nog gezien, maar daarna haakten we af. Zelfs de intocht in het altijd gezellige Zwalk, hebben we zomaar gemist. In diezelfde week viel ook het feest van Sint Maarten. De jongste, die in groep 8 zit, had nog wel een lampion gemaakt op school, maar die heeft ze daar gelaten. We hebben hem niet eens gezien, laat staan dat ze er mee heeft gelopen. En hoewel ik gezellig een lantaarntje bij de voordeur had gezet op 11 november, kwam er helaas geen kind aan de deur.

De afgelopen dagen komen de herinneringen voorbij op Facebook. De lampionnen van de afgelopen jaren en een flink aantal intochten van Sinterklaas. Prachtig om te zien. De vrolijke en soms ook gespannen gezichtjes. Maar dit jaar zijn het alleen nog herinneringen en dat zullen het blijven.

Ik merk dat ik het ritme dat de afgelopen jaren zo bepalend is geweest, best mis. In lastige periodes, gaf het ook houvast in de dagen en de weken naar het eind van het jaar. En ook onze kinderen missen iets van dat ritme en zoeken samen met ons naar alternatieven. De middelste zou het liefst Sinterklaas overslaan en nu alvast de kerstboom neerzetten. Omdat ik daar heel stellig in was dat dat niet ging gebeuren, bedacht ze dat schoen zetten best nog af en toe kon, als zij het dan mocht regelen.

En zo heb ik al twee keer iets in mijn schoen gevonden. Gekocht, ingepakt én klaargezet door dochterlief. Ik hoef er niet eens een liedje voor te zingen (“alsjeblief niet mam!”). Mooi om te zien hoe ze mijn werk van de afgelopen jaren overneemt en er tegelijk ook haar eigen draai aan geeft. Langzaam bouwen we zo weer aan een nieuw ritme. Mét een Sinterklaasfeest in nieuwe stijl en daarna met de komst van steeds meer licht in de advent periode naar kerst.

Ik denk dat ik er wel weer aan kan wennen, aan dit nieuwe ritme.