Trots

24 april 2021 Door Henk Samplonius

“Pap, kijk eens op je telefoon op de app van school” zegt dochterlief nadat ze op topsnelheid de trap afdenderde. Glunderend kijkt ze hoe ik zal reageren. Yes, weer een fantastisch cijfer, twee zelfs. Ze twijfelde zelf nog of het wel goed genoeg was maar de cijfers bewijzen dat dat zeker het geval was. Ze zit in een positieve flow, onze brugklasser, nadat ze eind vorig jaar in een flinke dip zat. Met de juiste hulp lijkt ze haar weg weer te hebben gevonden en gaat het weer bergopwaarts en dat geeft haar de moed om nu door te gaan.

Tjonge, wat kun je dan trots zijn als vader en moeder vooral omdat je ziet hoe ze er voor gevochten heeft en ook hard heeft gewerkt. Onwillekeurig gaan mijn gedachten terug naar mijn eigen middelbare schooltijd die niet echt heel succesvol was om het maar zachtjes uit te drukken. Een aaneenschakeling van teleurstellingen niet alleen voor mezelf maar ook voor mijn ouders. Gelukkig uiteindelijk allemaal goed gekomen maar in die periode niet echt leuk. Daarom nu extra trots dat het later wel mocht lukken.

Een bijzonder gevoel dat trots zijn. Het is meer dan gewoon blij. Het is een gevoel waarbij je je realiseert dat lang niet alles vanzelfsprekend is dat dingen niet toevallig zo lopen maar dat het soms heel wat kost om iets te bereiken. En als het dan lukt…….. fantastisch! Trots op je kinderen, ik kan me bijna niet voorstellen dat er ouders zijn die dat gevoel niet kennen. Het begint al als ze klein zijn, de eerste hapjes, de eerste stapjes en alles wat daarna nog komt. Trots ook op mijn al volwassen dochters die het zo fantastisch doen, die het ook niet allemaal cadeau krijgen maar doorzetten en knokken voor zichzelf en hun gezin.

En dan om het rijtje compleet te maken: onze zoon die zoals vorige week was te lezen op onze site een baan heeft veroverd in zijn favoriete vakgebied en onze jongste dochter die nog best wel wat last heeft van al het gedoe van het afgelopen jaar rond corona en nu de eindstreep van de basisschool in zicht heeft. Niet in de laatste plaats ben ik trots op mijn lieverd die zich een weg terug vecht naar het geluk. En soms ben ik dan stiekem toch ook een beetje trots dat ik naast die mooie mensen mag staan en ze af en toe de hand mag reiken om wat te hulp te bieden of er gewoon te zijn.