Toeval?

8 juni 2020 Door Marleen Samplonius-Ottens

Gisteren, zondag 7 juni, was de verjaardag van mijn moeder. Vijf jaar geleden vierden we het voor het laatst samen met haar. Een paar maanden later overleed ze, op 89-jarige leeftijd.

Zaterdag kocht ik een bos pioenrozen, ter nagedachtenis aan haar. Ze hield er zo van en rond haar verjaardag waren de pioenrozen in mijn tuin meestal net mooi in bloei zodat ik haar er een bos van kon geven.

De hele dag kwamen er wel herinneringen boven. Ik mis haar, maar ben ook dankbaar dat ze zo lang bij ons mocht zijn en dat ze onze kinderen nog heeft gekend. Die dankbaarheid overheerst en daarom ervaar ik het niet als een hele verdrietige of emotionele dag.

Tót gisteravond. We luisterden naar een Facebookconcert van organist Arjan Breukhoven. Op zondagavond speelt hij vaak liederen om mee te zingen. Het was mooi om naar te luisteren en wat mee te neuriën en af en toe te galmen. Voor mijn gevoel al snel kondigde hij het laatste lied aan: “Ik zie een poort wijd open staan”

En daar kwamen de tranen, die de hele ‘verjaar’dag nog achterwege waren gebleven. Het was het lied dat centraal stond in de laatste week voor het overlijden van mijn moeder. Het was het laatste lied rond haar leven hier. Het lied waarmee ze ons verliet en wat daarmee ook vertrouwen geeft.

Het moest zo zijn, denk ik dan, dat juist dat lied als laatste gespeeld werd gisteravond. Je mag het ook best toeval vinden, maar dan wel hele mooie toeval.