Soms knapt er iets

5 november 2020 Door Marleen Samplonius-Ottens

De hele week al loop ik met pijn. In mijn knie en in mijn kuit. Mijn been voelt een beetje als lood. Misschien niet slim om dan door te gaan, maar als ik mijn tempo een beetje verlaag en wat voorzichtiger van de fiets stap, gaat het best. Denk ik. Toch?

Net op het moment dat ik denk dat het wel al een beetje beter gaat, aan het eind van de week, verdraai ik mijn knie bij het afstappen van de fiets. Tenminste zo voelt het en als ik even later weer afstap bij een volgend huis om post te bezorgen, lijkt het alsof er iets knapt in mijn knieholte. Au! Lopen wordt nu wel erg pijnlijk.

Met moeite maak ik mijn route af, ondertussen mijn man alvast append of hij een afspraak kan maken bij de huisarts. Dat moet dan wel na een belangrijke afspraak die we samen met onze dochter nog hebben en het liefst vóórdat we onze zoon ophalen van de zorgboerderij waar hij afscheid neemt.

Alles komt tegelijk, deze middag. Maar omdat alles en iedereen meewerkt, lukt het allemaal. Voor ik het weet is zoonlief thuis mét al zijn spullen zodat hij de volgende dag naar een nieuwe woonplek kan, is het gesprek met dochterlief en een instantie al achter de rug en heeft de huisarts mij al verwezen naar het ziekenhuis en krijg ik een echo van mijn been om trombose uit te sluiten.

Geen trombose, ook geen zweepslag, waar het wel wat op leek, maar een geknapte Bakerse cyste. Een cyste die blijkbaar in mijn knieholte zat en is geknapt of gescheurd, waardoor er vocht in mijn been/kuit is gelopen. Niet verontrustend, wel pijnlijk en het moet overgaan door rust, afgewisseld met beweging als de pijn het toelaat. Volgens de huisarts een goede balans vinden tussen die rust en beweging.

En daar zit ik dan al een week met het pootje omhoog en af en toe wat rondkrukkelend. Stil gezet. Ik lees wat, ik kleur wat, speel wat spelletjes en sinds gisteren loop ik op krukken een klein rondje door de buurt. En ik slaap!

Nu ik letterlijk even tot stilstand ben gebracht en de rust me overvalt, merk ik ook de vermoeidheid. Ik realiseer me dat dat niet alleen van het zere been komt. De afgelopen weken, misschien wel maanden, eigenlijk wel jaren waren druk, vol, soms emotioneel en/of heftig. Elke dag wel wat. Soms is de spanning te hoog, de druk te groot en knapt er even iets.

Inmiddels weet ik dat zo’n cyste meestal niet zomaar ontstaat. Vaak is er een onderliggende kwaal of aandoening. Als alles weer wat beter gaat, maar eens naar vragen. Ook de spanning en druk op andere fronten blijven aandacht vragen en gelukkig hebben we daarbij de nodige hulp. Krijgen we af en toe krukken aangereikt om even op te steunen.

Ik neem ze aan en zet langzaam weer wat stappen. Stappen in de goede richting. Stappen naar herstel en verbetering. Voor mezelf en onze kinderen. Rust, afgewisseld met beweging. Daarin de juiste balans vinden. Zomaar een mooie levensles gekregen van onze huisarts.