Sobere kerst

16 december 2021 Door Marleen Samplonius-Ottens

Eigenlijk ga ik er niet eens meer echt voor zitten. Ik speel ondertussen gewoon een spelletje op m’n telefoon of scroll wat langs verhalen op Facebook. De persconferentie. Het belangrijkste nieuws wat daar wordt verteld, is toch al bekend. Het is alleen de toon en de manier waarop de boodschap wordt verpakt, die nog wat aandacht oproept. Verder ben ik niet overstuur van de aankondiging van een sobere kerst.

Sterker nog, eigenlijk vind ik het wel best. Want hoewel ik dit jaar meer lichtjes dan ooit in en rond het huis heb, is kerst natuurlijk ook gewoon heel sober. Een jong stel dat zich ook moest aanpassen aan de omstandigheden. Dat nog op pad moet, terwijl ze weten dat de bevalling elk moment kan beginnen. Een geboorte in een stal. Een kind in een voerbak, bezoek van herders, destijds het ‘uitschot’ van de maatschappij.

Soms denk ik dat Corona nog zoveel meer is dan een virus waar je heel erg ziek van kunt worden. De pandemie laat ons letterlijk en figuurlijk een pas op de plaats maken. Want misschien ging het wel veel te gek allemaal. Met al onze drukte, ons reizen, onze overdadigheid, ons verlangen naar meer en groter. Ten koste van heel veel. Van mensen, dieren en natuur.

De ingreep is hard. Voor heel veel mensen té hard, omdat er zoveel leed en ellende, ziekte en dood uit voort komt. Als je dat kunt voorkomen door voorlopig nog steeds voorzichtig te zijn, heb ik er heel graag een sobere kerst voor over en wil ik nog wel veel meer dingen voorgoed overboord zetten.

Maar, ik heb makkelijk praten. Ik ben natuurlijk een ‘Gerda’ of een ‘Karen’ van middelbare leeftijd die met gemak het allemaal wat rustiger aan kan doen. Hoewel ik best nog meer van de wereld zou willen zien, kan ik mij er ook wel in schikken, als dat er niet meer van komt. Ik hoef niet naar grote festivals of concerten met heel veel mensen dicht opeengepakt. De bioscoop is natuurlijk heel gezellig, maar thuis op de bank een filmpje kijken, is ook heerlijk.

Onze kinderen gun ik natuurlijk van alles. Maar ik gun ze vooral dat ze leren dat de luxe waarin wij gewend zijn te leven, niet vanzelfsprekend is. Dat het geen garantie is dat het zo zal blijven zoals je leven er nu uitziet. Dat het niet vanzelfsprekend is dat je de wereld over kunt reizen, dat je in de zomer elk festival kunt bezoeken dat je wilt en dat je in de supermarkt kunt kiezen uit 70 soorten jam.

Ik vind het goed om dat samen te bedenken. Ik hoop nog steeds dat de pandemie ons dat ook oplevert. Dat we niet terug hoeven naar wat normaal wás, maar dat het ook anders, een stuk soberder kan. We gaan het in ieder geval deze kerst weer proberen. Genieten van de kleine dingen en de vele lichtpuntjes in en om het huis en ons leven.