Snuf

5 juni 2021 Door Henk Samplonius

Gisteren gebeurde waar we al zo lang voor vreesden. Een definitief afscheid van ons kleine knuffelhondje Snuffie. 17 jaar oud mocht hij worden waarvan de laatste 9 jaar in ons gezin. Hij was op en had allerlei klachten: doof, bijna blind, artrose en dementerend. Wonderbaarlijk hoe hij zich toch nog altijd aardig redde, natuurlijk ter zijde gestaan door zijn eigen blindengeleidehond Ludwig, onze andere hond, een forse teckel die nog in de kracht van zijn leven is.

De laatste maanden en weken zagen we Snuffie al flink aftakelen. Hij werd flink mager, liep steeds slechter en was af en toe danig in de war. Het resultaat daarvan vonden we soms ’s ochtends vroeg op de vloer van de kamer of keuken. Maar goed, hij trippelde nog aardig rond en leek zich wel te vermaken, vaak slapend.

Als kind al wilde ik wel graag een hond. In eerste instantie was dat lastig omdat we op een flat woonden en later zag mijn moeder op tegen het werk wat je hebt van zo’n beest. Inderdaad, je hebt er werk van. De stofzuiger moet wat vaker van stal en je moet aan de wandel met die beestjes. Als ik het zo opnoem valt het best mee eigenlijk. En……de èchte dierenliefhebber zal het met me eens zijn: je krijgt er zoveel voor terug. Onvoorwaardelijke liefde en trouw ! Een troostende poot of lik en niet te vergeten die ogen die je begrijpend aankijken als jij het leven soms niet begrijpt. Nooit een dubbele agenda maar oprechtheid.

Als je 9 jaar met zo’n beestje mag optrekken wordt je maatjes van elkaar, ken je elkaars karakters en leer je daar mee om te gaan. Toen vorige week ons lieve hondje op de keukenvloer lag te stuiptrekken wist ik dat het einde in zicht kwam. Een paar dagen konden we het nog rekken maar gisteren was het zo ver. Ook de dierenarts zag nog maar één uitweg en dat was: laten inslapen om verder lijden te voorkomen. En zo zaten we gistermiddag met ons hele gezin met betraande ogen te kijken hoe de dierenarts bekwaam en betrokken haar werk deed en hoe het leven uit ons hondje wegvloeide. Einde van een onvergetelijk tijdperk. Ook onze teckel, die aanvankelijk nog een poging leek te doen om zijn maatje te reanimeren was later ook zichtbaar aangedaan. Tijdens het laatste rondje gisteravond keek hij steeds achterom alsof hij nog iemand achter zich waande. Een lege plek in het gezin. Een onvergetelijk hondje: onze Snuffie.