Reageren op elkaar

24 september 2020 Door Marleen Samplonius-Ottens

Bij thuiskomst vertelde ik dat ik een ouder echtpaar had geholpen in hun zoektocht naar een adres. Het adres dat ze aan mij opgaven bleek niet te bestaan. Nu moesten ze hun dochter boven in Friesland bereiken om het goede adres te vragen, maar ze waren hun telefoon vergeten. Ik bood spontaan mijn telefoon aan. Zowel manlief als dochter reageerden: “en toen gingen ze er met je telefoon vandoor”. “Hè? Nou, nee!”

Ik geef toe, ik ben regelmatig te naïef in mijn reacties. Te goed van vertrouwen misschien, maar in dit geval was het zeker niet in mij opgekomen dat ze er met mijn telefoon vandoor zouden kunnen gaan. Dat gebeurde ook niet. In onvervalst Fries sprak de man met zijn kleinzoon en kreeg alsnog het juiste adres, dat een eindje verderop was en ik ze daarna kon wijzen.

Mensen zijn zo verschillend en ik maak zoveel verschillende reacties mee in mijn werk op straat. Deze week fietste ik naar huis en kwam ik een vrouw op de fiets tegen. Ze zwaaide al van een afstandje en toen ik op gehoorafstand was, riep ze: “bedankt voor de pakketjes!” Blijkbaar had ze bericht gekregen dat ik haar pakketjes had afgeleverd. Prachtige reactie.

Maar de dag er na, kreeg ik, toevallig op datzelfde fietspad naar huis, een hele andere reactie. Een auto naderde op hoge snelheid op de naastgelegen doodlopende weg. Even verderop stopte hij met gierende banden. Aan de passagierskant werd een raampje naar beneden gedraaid en de bestuurder stapte uit. Op intimiderende wijze kwamen ze verhaal halen over een pakje dat ik had bezorgd, maar dat leeg bleek te zijn.

Te verbouwereerd en te overdonderd, reageerde ik zoals ik meestal reageer, verbaasd en rustig. De man bedaarde gelukkig snel en ook de vrouw in de auto die mij aanvankelijk aan het filmen was, legde haar telefoon weer weg. Ze hadden blijkbaar in de gaten, dat ik écht van niets wist. Pas later drong tot mij door dat dit toch best wel een bedreigende situatie was, die met een sisser afliep.

In zo’n situatie is het misschien wel een voordeel om rustig en afwachtend te zijn. Een felle reactie op de boosheid, had de woede alleen maar aangewakkerd, denk ik. Aan de ene kant begrijp ik natuurlijk best dat je boos bent als er een lege envelop wordt bezorgd, maar dit vond ik geen prettige manier om dat te uiten.

De tenen zijn soms lang en de lontjes kort, misschien in deze tijden wel meer dan anders. Maar door een beetje rekening met elkaar te houden, moeten we het toch zien te redden met elkaar. Ook rekening houdend met korte lontjes. De één reageert nu eenmaal feller dan de ander.

Ik verwacht eigenlijk niet dat deze boze klant de volgende keer mij zwaaiend bedankt voor de pakketjes, maar het zou wel leuk zijn. Misschien kan hij bij zijn buurtgenote in de leer.