Papieren

9 september 2020 Door Marleen Samplonius-Ottens

Het was de uitvinding van de eeuw. Ik weet niet meer welke eeuw, maar het was in ieder geval een prachtige uitvinding: papier. Voor een deel vind ik het nog steeds prachtig. Want ik vertrouw er graag mijn gedachten aan toe en ik geniet van mooie creaties die familieleden er op kunnen maken.

Maar er is ook een negatieve gedachte bij papier. Dan voeg ik er meteen het woord rompslomp aan toe. Iedereen met kinderen of familie in de zorg, begrijpt direct wat ik bedoel. Een indicatie hier, een evaluatie daar, rapporteren maar.

Voor een deel begrijp ik dat, maar deze week liep ik weer tegen iets aan waar ik toch wel weer even van moest zuchten.

Onze jongste komt al sinds ze 3 maanden is, regelmatig bij de oogarts en orthoptiste. Eerst nog in Assen, later in Delfzijl en toen dat ziekenhuis verhuisde, naar Scheemda. Maar inmiddels zijn we al weer een tijdje terug in Assen en was het tijd voor controle.

Ik belde met Scheemda of ze de gegevens naar Assen konden sturen. Eeh, dat moest schriftelijk. Mét een handtekening voor toestemming om de gegevens door te sturen. Ok. Gaan we doen.

Vervolgens bel ik met Assen om alvast een afspraak te maken. Eeh, dat gaat zo niet. U moet eerst een verwijzing van de huisarts. Ja, maar ze is al meer dan 11 jaar onder controle, in het eerste jaar zelfs bij jullie. Sorry, zo zijn de regels. Dus een verwijzing gevraagd van de huisarts. Ook dat gaat niet zomaar. Eigenlijk zou ze langs moeten komen, maar in verband met Corona, gaat het telefonisch.

Alsof we verhuisd zijn vanuit Timboektoe met een hele andere gezondheidszorg.

Nou ja, dàt. Ik vertrouw mijn diepe zucht maar weer eens toe aan het papier.