Over hondjes

22 juli 2021 Door Marleen Samplonius-Ottens

Aan de rand van het veld blijft hij staan. Oren gespitst. Als ik het veld inloop, blijft hij strak naast me lopen. Een paar grotere honden komen op ons af en snuffelen wat. Ludwig laat het toe, maar toont geen interesse. Dan zie ik onze langhaar teckel ineens alert opkijken en bij me weglopen richting een bankje waar een aantal mensen met hondjes zit. In een rechte lijn loopt Ludwig op het bankje af. En ineens zie ik waar hij zo doelbewust op afloopt, een klein wit hondje.

Het is nu twee maanden geleden dat we onze lieve Snuffie hebben laten inslapen. Ons kleine witte hondje dat 17 jaar mocht worden. We missen hem en Ludwig mist hem wel het meest. We merken het elke dag aan hem. Waar hij anders altijd vooropliep tijdens onze wandelingen, sjokt hij nu een beetje met ons mee. En hij is erg bang om alleen te zijn. Als ik naar boven loop, duurt het maar heel even of Ludwig is er ook.

Nu, op het grote uitlaatveld, komt hij ook weer naar me toe lopen. Dan komt het witte hondje onder de bank vandaan en loopt onze kant op. Hij lijkt erg op Snuffie. Alleen z’n haar is iets anders geknipt. Ludwig kijkt weer naar hem en loopt weer naar hem toe. Ze snuffelen wat, Ludwig kijkt eens achterom naar mij, snuffelt nog eens en loopt weer naar me toe. Mij aankijkend, alsof hij wil zeggen: hij lijkt erop, maar het is hem niet.

Er zijn op dat moment op het veld wel 20 andere honden, ik kan alleen maar verbaasd zijn over zoveel gevoel van onze Ludwig. Natuurlijk ontroert het me en het laat me nog weer eens bedenken dat dieren zoveel meer aanvoelen dan wij in de gaten hebben. Wat Ludwig niet weet (denk ik) is dat we inmiddels voorzichtig om ons heen aan het kijken zijn naar een nieuw maatje voor hem en natuurlijk ook voor onszelf.

Maar dat valt allemaal nog niet mee. Er zijn heel wat afwegingen te maken. Het enige wat min of meer vaststaat is dat we er wel een teckel bij zouden willen, aangezien we erg gek met dit ras zijn. Maar wordt het een pup of toch een iets ouder hondje. Een pup van een fokker is mooi, maar ook ontzettend duur inmiddels. Hoe bijzonder ook, maar ook hier heeft Corona de nodige invloed uitgeoefend. De prijzen voor hondjes zijn enorm gestegen.

Dan toch misschien een herplaatser, zoals dat heet als je voor een iets ouder hondje kiest dat een goed thuis zoekt. Tot nu toe hebben we altijd alleen herplaatsers gehad. Al was het alleen al omdat er zóveel hondjes zijn die weer een nieuw plekje zoeken, al dan niet na een lastig verleden. En hoewel we het wel vaker hebben gezien, komen we toch weer in een hele bijzondere wereld terecht. Wat een leed is er soms in de dierenwereld.

En ook wij komen ze tegen: de Coronapups. Hondjes die vorig jaar zijn aangeschaft en waar nu geen tijd meer voor is. Of die gedragsproblemen hebben omdat ze niet gewend zijn om alleen thuis te zijn. Verschillende sites en ook Marktplaats staan er vol mee. We scrollen erlangs, lezen af en toe wat verhalen, sturen eens een berichtje of bellen iemand op. De perfecte match is er nog niet, maar zal er ongetwijfeld komen.

Ondertussen kijk ik naar de grote foto van Snuffie die we aan de wand hebben hangen en vervolgens naar Ludwig die na de wandeling lekker in slaap is gevallen in z’n mand, één van de katten stijf tegen hem aan. Ik kan er zo enorm van genieten. Een verrijking van ons leven.