Op zoek naar geluk

4 maart 2021 Door Marleen Samplonius-Ottens

Sinds kort hebben we met nagenoeg het hele gezin een nieuwe hobby: Happy Stones. Vrolijk gekleurde stenen die op je pad komen en je een glimlach bezorgen. Je mag ze meenemen, maar kunt ze ook laten liggen voor iemand anders. Je kunt ze inruilen voor een andere steen of op een andere plek weer verstoppen.

Het begon met een steen die ik tijdens mijn werk op een elektriciteitskastje zag liggen. De eerste keer dat ik het zag, liet ik hem liggen, maar toen hij er aan het eind van de week nog lag, besloot ik hem mee te nemen. Ik liet hem thuis zien en de één na de ander werd enthousiast. Niet alleen van deze steen, maar van het hele idee.

Zoonlief had al vaker stenen gespot en begreep nu ook wat de bedoeling was en de jongste wilde direct aan de slag om zelf zulke mooie gekleurde stenen te maken. En na de eerste wandeling door een park om de blije stenen te zoeken, was ook de middelste overtuigd dat dit toch écht leuk is. Sindsdien wandelen we regelmatig in verschillende parken, stukken bos of gewoon een rondje door de wijk en daarnaast zitten we vaak even aan tafel met stenen, stiften en verf.

Het hele project en idee van Happy Stones heeft en geeft zoveel voordelen. We wandelen, we zijn creatief bezig, we worden opgebeurd en proberen ook anderen een hart onder de riem te steken. Zelfs onze hond Ludwig wordt er vrolijk van, hij heeft nog nooit zoveel wandelingen gemaakt als de afgelopen weken.

Als je een steen hebt gevonden, of meerdere, dan kun je dat melden in een Facebook-groep. Veel woonplaatsen hebben een eigen groep waarin je je bevindingen kunt delen. Ook als er weer creaties zijn gemaakt en/of verstopt en in welk gebied ongeveer. Wat komen er prachtige creaties voorbij. Complete kunstwerken zijn het af en toe. Mooi om te zien en ook leuk om te zien dat de stenen die hier in huis zijn gemaakt, door anderen worden gevonden en gewaardeerd.

En toch blijkt het mogelijk om zo’n prachtig initiatief verkeerd te interpreteren. Met name in de voorjaarsvakantie bleek dat veel kinderen een soort jacht gingen houden op de stenen. Gewapend met grote tassen trokken ze de bossen en parken in en probeerden zoveel mogelijk Happy Stones te bemachtigen. Het liefst vlak voordat iemand anders hem te pakken had. En het hoogtepunt, of eerder dieptepunt, was een vrouw die op een bankje in het park zat te wachten op mensen die hun stenen gingen verstoppen, er achteraanliep en ze direct oppakte en meenam.

Jammer, want dan heb je het principe van het mooie project niet helemaal begrepen, denk ik. Het is mooi om ze tegen te komen, de Happy Stones. Je kunt er extra wandelingen voor maken op plekken waar je veel kans maakt, maar er achteraan jagen of de verstoppers achtervolgen is net niet helemaal de bedoeling. Het is net als met geluk. Je kunt er naar op zoek gaan en soms helpt het om in de omgeving te zijn waar je het kunt vinden, maar het moet je voor het grootste deel toevallen. Dan word je er het meest blij van.