Online

6 februari 2021 Door Henk Samplonius

Nog nooit heb ik het woord zo vaak gehoord als het afgelopen jaar. ONLINE ! Gisteren zat ik met onze jongste dochter samen achter de laptop. Omdat ze nu in groep 8 zit zijn we op zoek naar de leukste middelbare school in onze woonplaats. We kunnen tegenwoordig even niet naar een open dag maar gelukkig organiseren de scholen het nodige “online”.


Knap werk eigenlijk hoe dat dan in elkaar gezet wordt: een welkomstwoord door de directeur, muzikale intermezzi door de schoolband en mogelijkheden tot verdiepende gesprekken in diverse chatrooms. Bovendien een heuse 3D-rondleiding door het gebouw. Helaas hield dochterlief het na een kwartiertje voor gezien. Het was niet echt haar school vond ze en de school waar ze eerder al was, ook online, viel toch beter in de smaak.


Online, online, online…………….. Ik probeer me weleens voor te stellen wat we, zeker in de huidige situatie, zouden moeten doen als in één keer al het internet er mee op zou houden. De gevolgen zouden niet te overzien zijn. We shoppen online, we bestellen eten online, we solliciteren online, we bezoeken kerkdiensten online, we volgen lessen online, we werken online, enzovoort, enzovoort.


In gedachten ga ik terug in de tijd. Wanneer was dat ook alweer dat ik mijn eerste computer had, een heuse Tulip met 2 floppy-drives. En mijn eerste mobiele telefoon, een ouderwetse Nokia. Wat waren we er toen blij mee en wat is het sindsdien allemaal snel gegaan. Zowel de technische ontwikkelingen als de verbinding. Sneller, sneller, meer mb’s, gigabytes, terabytes en verder.


Ja het is waar, zeker in deze tijd is het een zegen. Ik vind het geweldig dat ik thuis achter mijn laptopje mijn werk kan doen, dat ik contact kan onderhouden met mijn familie, dat ik concerten en kerkdiensten kan bezoeken en samen met mijn dochter naar scholen kan kijken. We kunnen heel veel online maar in veel gevallen blijft het toch surrogaat. Hoe fijn is het om gewoon weer naar school te kunnen (vanaf maandag mag onze jongste weer), om weer de winkels in te kunnen, een terrasje te pakken, de theaters, concertzalen, bioscopen en kerken te kunnen bezoeken. Zouden we dat ooit weer net zo zorgeloos en vanzelfsprekend kunnen doen als voorheen? Elkaar ècht kunnen ontmoeten, elkaar weer in de ogen kunnen kijken……


Wat voorheen normaal was is nu bijzonder geworden. Elkaar de hand schudden, een knuffel geven, het is bijna niet meer voor te stellen dat je dat voorheen gewoon deed. Er wordt inmiddels druk gevaccineerd in ons land. Sommigen zijn nog wat sceptisch maar de meeste mensen kunnen bijna niet wachten. Maar we moeten nog even geduld hebben. Tot die tijd zijn we in ieder geval nog steeds “online”.