Om in te lijsten

26 augustus 2021 Door Marleen Samplonius-Ottens

Best spannend vond ik het om in de laatste blog voor de vakantie te delen dat we het gingen proberen en dat we het weer zagen zitten om op vakantie te gaan. Want wat nou als het tóch mis zou gaan en het in zo’n andere omgeving tóch zoveel lastiger zou zijn. Gelukkig: niets is minder waar. Het was een heerlijke vakantie.

In adviesgesprekken over omgaan met kinderen/jongeren met autisme wordt vaak gezegd dat voorbereiding het halve werk is. En daar hebben we ook nu veel aandacht aan besteed. Ik ben met alle drie onze kinderen apart aan tafel gaan zitten en heb ze gevraagd wat ze nou belangrijk vinden tijdens de vakantie. Wat ze graag zouden willen doen en vooral ook wat er niet moest gebeuren.

We hebben ook samen regels opgesteld. Over bedtijd, opstaan, eten, drinken etc. Dus de kaders lagen allemaal vooraf al vast. En die mochten we samen ontspannen en vooral met veel plezier invullen. En dat is op een hele succesvolle manier gebeurd.

De eerste hindernis vond ik al het tijdstip van opstaan: 04:00 uur. Toen we de boot naar Ameland gingen reserveren was er alleen nog plek op de overtocht van 07:00 uur. Mooi, dan hebben we flink wat aan de dag (maar in het achterhoofd dat stemmetje: hoe gaan we die tijd goed doorkomen én vroeg opstaan én een paar uur op het eiland zonder al in de caravan te kunnen). Maar dat was geen enkel probleem.

Iedereen stond keurig op dat vroege tijdstip goedgehumeurd naast bed. Zelfs de tocht in de auto met een volle achterbank, wat nog wel eens voor ‘gedoe’ wil zorgen, leverde geen enkel probleem. Ook de boottocht was een feestje. En langzaam sijpelde het vakantiegevoel naar binnen. Dat werd alleen maar gevoed tijdens de eerste stappen op het strand richting de prachtige zee.

Dat vakantiegevoel bleef de hele week. Zowel bij de kinderen als bij manlief en mij. Wat konden we ervan genieten. Van de kinderen samen aan het strand, van een fietstochtje door de duinen met één van de meiden achterop, van een wandeling langs de zee, van een kijkje in een museum, van een spelletje in de caravan tot het eten van pannenkoeken, betaald door onze zoon van zijn eerst verdiende geld.

Waar we vorig jaar tijdens de vakantie regelmatig hebben overwogen om eerder naar huis te gaan, kwam de terugtocht nu eigenlijk te vroeg en wilden we wel langer blijven. Het heeft ons goed gedaan. Als gezin maar ook voor ons allemaal persoonlijk. Een bekroning na een lastig jaar waarin weer veel was gebeurd, maar waar we allemaal sterker zijn uitgekomen.

En eigenlijk was ik het bijna vergeten, maar dat strand, die zee. Wat doet een mens dat toch goed. De bossen zijn mij dierbaar en ook daar kom ik tot rust en op adem, maar die zee kan er ook wat van. Die wil ik best wel weer wat vaker zien.