Niet zo netjes

28 mei 2020 Door Marleen Samplonius-Ottens

Op het moment dat ik mijn fiets zie liggen, zie ik ook de ‘vrouw des huizes’ naar buiten komen. Terwijl ze haar brievenbus opent, kijkt ze naar mijn fiets en dan naar mij en zegt: “dat is niet zo netjes hè?”

Deze week bezorg ik de post op mijn reservefiets. Mijn andere postbike is bij de fietsenmaker en krijgt een flinke grote beurt (zo eentje waar je bijna een nieuwe fiets van kunt kopen, blijkt later). Die reservefiets is een stuk minder stevig en ik hou elke keer mijn hart vast als ik hem ergens neer zet. Het liefst doe ik dat tegen stevige hekken, of lantaarnpalen, maar die mogelijkheid is er niet altijd.

Zo ook bij deze mevrouw voor het huis. Ik zet mijn fiets op de standaard op de stoep en bezorg haar post, dat van de buren en loop dan naar de overkant. Op het moment dat ik daar loop, komt er een vlaag wind en ja hoor, daar ligt ie weer, mijn fiets. Half op de stoep, half tegen het hegje van mevrouw. Snel doe ik de post in de brievenbussen van de overburen en loop terug naar mijn fiets om dan geconfronteerd te worden met de dame in kwestie.

Ik wil nog zeggen: “zeker niet netjes. Gelukkig lig ik er niet onder, want ook dat gebeurt regelmatig, dan ziet het er nog een stuk rommeliger uit!” Maar dan zie ik ineens dat ze denkt dat ik met opzet mijn fiets zo onprofessioneel op de stoep heb gedeponeerd. “Oh, nee”, zeg ik verontschuldigend. “Hij is gevallen!” Ergens ben ik nog wel vereerd ook dat zij denkt dat ik zo heel nonchalant en galant van mijn fiets af kan springen om hem zo in de bosjes te kwakken, zoals jonge jongens doen. Maar het lijkt me beter dat niet te benoemen, gezien haar blik. Ik vertel nog dat ik een andere fiets bij me heb dan normaal gesproken, dat die niet zo stevig is, dat het echt per ongeluk komt en bied mijn excuses aan.

“Oh, ok”, zegt ze. “Nou ja, ik zie het nu toevallig omdat ik net naar buiten kom. Nou ja, geeft niet” En ze loopt weer naar de voordeur. Mij wel een beetje verbouwereerd achterlatend. Eigenlijk had ik iets verwacht van dat het niet zo netjes van haar was om direct te veronderstellen dat ik mijn fiets daar met opzet zo had neergelegd. Maar niets….

Het blijft me de rest van de route (gelukkig was ik bijna klaar) bezig houden. Iets roepen, zonder de situatie te kennen. Ik maak me er zelf ook schuldig aan. Dat ik me dan later wel voor m’n kop kan slaan omdat ik er veel te snel iets uitflapte. Maar het blijft me ook bezig houden omdat ik dit ook zo ontzettend veel zie op sociale media. Als ik de reacties ergens op aanklik, weet ik soms vooraf al dat er veel mensen ‘los’ zullen gaan. Mensen buitelen over elkaar heen. De één nog grover dan de ander. Soms zonder te weten waar het over gaat of zonder iets écht te hebben gelezen.

Triest vind ik het dat we soms zo met elkaar omgaan. Natuurlijk mag je je mening hebben en als je iets ziet wat niet door de beugel kan, kun je daar zeker iets van zeggen. Maar zomaar reageren zonder dat je weet wat er precies aan de hand is, is toch minder handig. Verstandiger zou zijn om eerst eens te kijken of te informeren hoe de vork aan de steel zit. Dat is wel zo netjes.