Na de Stilste Stille Week

17 april 2020 Door Marleen Samplonius-Ottens

Goede Vrijdag is alweer een week geleden. De Stille Week al bijna weer ingehaald door een nieuwe, drukke, week. En wat kijk ik er met een dankbaar gevoel op terug.

Vooraf had ik zo mijn bedenkingen bij de Stille Week van dit jaar. Normaal gesproken is de week voor Pasen voor mij de meest waardevolle Week van het jaar. Maandag, Dinsdag en Woensdag een korte Stilte-viering, het speciale avondmaal op Witte Donderdag, de heftige, of emotionele herdenking van Goede Vrijdag en het hoogtepunt op Stille Zaterdag, de avondwake, waarbij de duisternis plaats maakt voor het Licht.

Vooraf dacht ik, tja, hoe doe ik dat dit jaar zonder die bijeenkomsten in een kerk. Ik had natuurlijk prima zelf een Stille Week kunnen houden, maar ik weet niet hoe het jou vergaat, maar ik heb daar niet de discipline voor.  En als ik al de discipline zou hebben om een kwartiertje of zo te gaan zitten, dan komt er altijd wel iemand (mens of dier) om iets te delen of te vragen (elke dag wel wat). Nee, dat zag ik dus niet zitten.

De eerste drie dagen heb ik het gehouden bij wat rustige muziek en kon ik kiezen uit de vele, spontane YouTube- en/of Facebookconcerten die nu worden gegeven. Donderdag, vrijdag en zondag kon ik kijken naar de online-diensten van de kerk waar we in Appingedam naar toe gingen en op Stille Zaterdag haakte ik ‘digitaal’ aan bij een bevriende dominee in Friesland.

Ook al miste ik de mensen om me heen, ik beleefde de Stille Week zoals nooit te voren. Ik daalde weer even af naar de diepste stilte, de diepste eenzaamheid, de diepste duisternis om daar vol van tranen langzaam weer uit omhoog te komen. Langzaam naar het licht. Langzaam naar de troost. Langzaam naar de hoop. Langzaam naar de Liefde.

De Stille Week voor Pasen staat voor mij als geen andere beleving symbool voor het leven. In ieder geval voor mijn leven. Na diepe duisternis weer omhoog te kunnen klimmen. Ook in tijden dat het relatief goed gaat, merk ik dat die leegte, die eenzaamheid, die duisternis er nog wel degelijk is. Ik vond het goed om daar even naar te kijken, heel even te ervaren, heel even wat moeilijkheden er uit te gooien, om vervolgens te merken dat ik er weer uit kan. Nu een stuk gemakkelijker, dankzij allerlei hulp, dan in eerdere, lange, sombere tijden.

Daardoor kon ik Vrolijk Pasen vieren. En heb ik het de hele week nog doorgevierd. Met dat prachtige lied in mijn hoofd:

De Steppe zal bloeien.