Moederdag

7 mei 2020 Door Marleen Samplonius-Ottens

Onze zoon mag dit weekend weer naar huis! Na 7 lange weken op de zorgboerderij is er ruimte voor versoepeling.  Voorwaarde  is dat niemand  in ons gezin of onze zoon zelf klachten heeft. Hij belde ons net nadat we zelf de mail hadden gelezen. Springend op de trampoline. Grote, hoge vreugdesprongen en een stralende lach van oor tot oor.

Normaal gesproken komt hij om het andere weekend thuis, maar door de Corona-maatregelen mocht dat nu niet. Het was óf thuis blijven, óf op de zorgboerderij. Dat hoorde hij, begin maart, op het moment dat ik hem net weer terug had gebracht. Ik was nog onderweg toen hij me in paniek belde. “Je moet me weer halen mam, anders moet ik hier tot 6 april blijven!”

Daar stond ik, aan de kant van de weg. Het raasde in mijn hoofd. Wat moet ik doen. Wat is wijsheid. Natuurlijk zou ik het liefst rechtsomkeert maken. Maar tegelijk realiseerde ik me dat hij op die plek de rust en de regelmaat kon houden die hij zo nodig heeft. Dat hij daar voldoende te doen heeft en genoeg afleiding heeft, samen met vrienden. Ik realiseerde me dat het thuis voor grote problemen zou zorgen. De leegte, het niets doen zou hem én ons gaan opbreken. In overleg met zijn begeleider en met mijn man, hakte ik een knoop door. Ik startte de auto en reed door. Door naar huis.

Doordat mijn navigatie nog aanstond in onze gezinsapp., wist ik dat mijn zoon kon zien dat ik doorreed. Ik wist dat zijn begeleider op dat moment met hem zou praten. Ik wist dat hij verdrietig, boos en in alle staten zou zijn. En ik reed door. Ik voelde me een verrader. Een vreselijke moeder, een verschrikkelijk mens. Ik vermoed dat een engeltje of iets dergelijks het stuur heeft overgenomen, want door mijn tranen kon ik de weg niet zien, maar ik ben thuis gekomen.

En 6 april werd 28 april en 28 april werd halverwege mei. In de tussenliggende tijd mochten we af en toe een half uurtje op bezoek, met gepaste anderhalve meter afstand. We namen dan een ‘overlevingspakket’ mee. Een pakket met voor elke dag een cadeautje. Kleinigheidjes, maar voor elke dag even wat. Af en toe was er een dip, maar samen kwamen we er weer bovenop.

En toen kwam dit weekend  in zicht. Met een speciale zondag: moederdag. Stoer zei mijn zoon: “ah, ik stuur wel wat op”, maar zelf drukte ik de gedachte weg. De gedachte dat het een moederdag zou worden zonder zoon in huis. Ik moest en ik wilde er niet aan denken. Totdat begin deze week in een telefoongesprek met de zorgboerderij moederdag ook werd genoemd. Afhankelijk van de maatregelen, zouden ze naar versoepeling kijken.

Gisteren kwam het verlossende bericht: hij mag dit weekend naar huis. We vierden het nooit groots, commercieel gedoe en zo, maar ik maak dit jaar graag een uitzondering. Mijn grootste cadeau ooit op moederdag komt vanmiddag al. Vijftien en midden in de pubertijd, maar hij geeft nu vast toestemming voor een hele lange knuffel!