Mijlpaal markeren

15 oktober 2020 Door Marleen Samplonius-Ottens

Al jaren is het een vraag die we vaak hoorden of aan anderen stelden: hoe lang moet jij nog, of soms, hoe lang mág jij nog. En dan is het ineens zover: manlief is met pensioen. Een dag waar hij al langer naar uitkeek, maar toen het zover was toch wel heel bijzonder en vreemd aanvoelde.

Uiteraard had dat ook met de omstandigheden te maken. Sinds de uitbraak van Corona in maart, was hij al niet meer op kantoor geweest en het thuiswerken nam steeds verder af. Ook het afscheid verliep heel anders dan in ‘normale’ omstandigheden. Geen borrel, geen toespraken en al helemaal geen handen schudden.

Thuis hebben we er ook bij stil gestaan. Voor de kinderen verandert er niet zo heel veel, papa was immers al thuis de afgelopen dagen. Het gevoel dat wij er samen wel bij hebben, is voor hen blijkbaar heel anders. Voor ons samen voelt het als een mijlpaal en daarom heb ik voor manlief gisteren een brief geschreven. Niet dat we niet meer met elkaar praten ofzo hoor, integendeel. Maar soms is het goed om eens één en ander aan het papier toe te vertrouwen. Zodat je het later nog eens terug kunt lezen.

Het werk en soms het ontbreken daarvan, heeft een belangrijke rol vervult in onze relatie. Sterker nog, het is op het werk begonnen. We werden verliefd op een onhandig moment. Allebei nog gebonden aan een situatie waarin we niet meer wilden zijn. Dat we toch voor elkaar, voor de liefde, kozen, werd ons door velen niet in dank afgenomen. Tijd dus om andere keuzes te maken. Voor het werk welteverstaan, niet voor elkaar, die keuze stond vast.

Omdat we toch graag samen wilden werken, sloegen we na een tijd een hele andere richting in. Ik werd beheerder van twee groepsaccommodaties. Met de bedoeling om het uit te breiden en er uiteindelijk samen te kunnen werken en van te kunnen leven. Het liep allemaal wat anders. Het was te druk, te veel en niet te combineren met drie kleine kinderen.

En dus gingen we weer op zoek. Via allerlei omwegen kreeg manlief uiteindelijk een fulltimebaan in Appingedam. En na een jaar verhuisden we die kant op. Een hele omslag. Ook voor mij. Want ineens had ik na jaren ook geen eigen baan meer. Met name door de (extra) zorg voor onze kinderen was het een bewuste keuze om daar ook niet naar op zoek te gaan. En dat had best veel impact.

Inmiddels zijn we ruim 11 jaar verder en is de situatie weer heel anders. De rollen lijken nu bijna omgedraaid: manlief elke dag thuis en ik aan het werk. Met het afscheid gisteren is deze situatie nu definitief een feit.

Mijn baan is niet fulltime. Dat betekent dat ik ook veel thuis ben, de ene week wat meer dan de andere. Dat betekent dat we veel samen zijn. En ook veel samen werken. Niet alleen in het huishouden, maar ook in alle extra zorg die er nog steeds is voor onze kinderen. Dus eigenlijk zoals we altijd al zo graag wilden.  Samen “Elke dag wel wat”. Mijn wens bij deze mijlpaal is dat we dat nog járen samen mogen doen.