Logé

27 mei 2021 Door Marleen Samplonius-Ottens

Deze week hebben we een logé. Een dame van 13. Ze heeft wel eens vaker bij ons gelogeerd dus we beginnen elkaar al aardig goed te kennen. Het eerste uurtje is nog wat onwennig, maar daarna gaat ze lekker haar eigen gang. Ze is heel rustig en slaapt veel, maar dat mag ook best op haar leeftijd. Haar naam is Biene en ze is een ruwhaar teckel.

Ik geniet ervan, een week zo’n extra hondje in huis. Ik weet niet of het met andere dieren ook zo gemakkelijk zou gaan, maar ze passen zich allemaal heel makkelijk aan elkaar aan. De één wat argwanender dan de ander. Onze eigen langhaar teckel, Ludwig, was vooral geïnteresseerd omdat Biene een soortgenoot is van het andere geslacht. Maar toen hij erachter kwam dat ze een ‘je-weet-wel’-teckel is, was de extra belangstelling snel over.

Onze 17-jarige Snuffie heeft volgens mij amper in de gaten dat er een extra hondje in huis is. Hij hoort of ziet haar natuurlijk ook niet. Ze liggen soms naast elkaar op de bank, maar ook dan geen teken van herkenning of iets dergelijks bij ons oude mannetje.

En onze zes katten reageren allemaal verschillend. Een aantal van hen zien we iets minder vaak in de woonkamer dan normaal gesproken. Die kijken vanaf hun ‘bar’ (hun etensbakjes staan op een barretje in de keuken) af en toe met hele grote ogen naar Biene en gaan met een grote boog om haar heen. Maar anderen zijn veel driester en de grootste durfal denkt blijkbaar, ah, gezellig nog een hond en geeft ook haar kopjes zoals ze bij onze jongens ook altijd doet.

Het uitlaten is nog wel een uitdaging als ik het alleen moet doen. Vooral omdat twee van de drie teckels zijn en als die hebben bedacht dat ze niet verder willen, dan gaan ze ook niet verder. Dan kan ik wel bedenken dat ze nog even verder moeten voor de hoognodige kleine en grote boodschappen, maar als meneer en mevrouw daar anders over denken, heb ik het nakijken. Maar gelukkig is er vaak genoeg iemand die even mee kan en dan wordt het al een stuk gemakkelijker.

We hebben nóg een huisdier, waar Biene geen kennis mee zal maken. Sterker nog, behalve Ludwig, weten de anderen niet van haar bestaan. Dat is hamster Bobbie van onze oudste dochter (13). Hoewel het er erg harmonieus aan toegaat in onze dierenwereld, durven we de confrontatie katten en hamster toch niet aan.

Hoewel ze de kleinste is in onze ‘roedel’, vervult Bobbie een hele belangrijke rol. Ik was eerst wat huiverig toen onze dochter erom vroeg. Ik wilde eigenlijk geen dier in een kooitje, maar uiteindelijk toch overstag gegaan en daar heb ik geen moment spijt van gehad. Want Bobbie doet wat al die andere dieren van ons ook zo goed kunnen: er voor je zijn. Toen onze dochter het zo moeilijk had, zocht ze vaak even de troost bij dat kleine wezentje.

Iedereen die niet van dieren houdt, kan zich daar niets bij voorstellen, maar heb je wel iets bij die trouwe viervoeters, dan herken je het ongetwijfeld. Ooit zei iemand tegen me: “weet je wel dat katten hele goede antidepressiva zijn?” “Haha, natuurlijk”, antwoorde ik. “Waarom denk je dat ik er zes heb!” Ze geven meer dan je ooit in zo’n verhaaltje kunt omschrijven.

Vandaag gaat Biene weer naar huis. En als het net zo gaat als de vorige keren, zal ze opspringen als haar eigen lieve vrouwtje binnen komt en vrolijk kwispelend weer met haar meegaan. En dat geeft precies aan hoe lief en trouw zulke dieren zijn. Prima om even een weekje weg te zijn, maar dolgelukkig als degene waar ze de grootste band mee heeft haar weer komt halen. En stiekem hopen wij met z’n allen dat haar vrouwtje snel weer een weekje weg gaat, want Biene is zo gezellig!