Knopen doorhakken

8 oktober 2020 Door Marleen Samplonius-Ottens

En dan is de knoop doorgehakt. De nieuwe woonplek voor onze zoon is gekozen. Afgelopen weekend liep hij al een dagje mee met de groep waar hij terecht kan. Hij was positief. We hebben nog even wat voors en tegens op een rij gezet, ook met de andere opties, maar deze plek bleef als beste over.

Na de herfstvakantie hebben we een intakegesprek en dan zal hij nog deze maand verhuizen. Zoonlief is enthousiast. Mede omdat hij nu heel graag weg wil van de zorgboerderij waar hij nu woont. Als eenmaal zo’n lastig besluit is genomen om te vertrekken, wordt het steeds lastiger voor hem om positief te blijven, hebben we gemerkt.

Meestal als een knoop is doorgehakt, voel je een soort opluchting. Ik merk dat bij onze zoon zeker wel, maar ik ben zelf nog wat gereserveerd. Ik sta volledig achter deze verhuizing en zie zeker een mooie woonplek waar hij nu naar toe gaat, maar toch overheerst een soort spanning. Dat er iets moest gebeuren, was voor mij overduidelijk en ik denk dat we nu de beste keuze hebben gemaakt, maar ik zou wel heel even een beetje in de toekomst willen kijken.

Er waren tijden dat ik weinig moeite had met knopen doorhakken. Zelfverzekerd kon ik dan zeggen. Ok, dat is de beste optie dus doen we dat. Punt. Maar het ging ook wel eens mis. Uiteraard, zul je zeggen, iedereen neemt beslissingen die wel eens verkeerd kunnen uitpakken.  Maar zeker als het gaat om beslissingen die ik moet nemen voor de kinderen, word ik onzeker.

Misschien omdat het moeilijker is. Misschien omdat ik het perfect wil doen. In één keer goed. Omdat ik wil dat mijn kinderen niet de dupe zijn van verkeerde keuzes of beslissingen. En vooral natuurlijk dat ze het goed hebben en dat ze geen vervelende dingen meemaken. Bij elke knoop die ik doorhak, voel ik die onzekerheid. Zeker nu het gaat om deze belangrijke beslissing voor onze zoon.

Ruim anderhalf jaar geleden dachten we immers ook de juiste plek te hebben gevonden. Zijn eigen enthousiasme was destijds doorslaggevend. Heel verstandig kon hij beargumenteren waarom deze plek beter was dan de andere optie die er toen was. We waren onder de indruk. Zeker omdat hij zo goed meezocht naar een plek uit huis. Die moeilijke beslissing, die loodzwaar, maar noodzakelijk was. Dat onze zoon zo goed meewerkte en meehielp in het zoeken van een plek, maakte het voor ons een stuk draaglijker.

En het was ook goed. Hij heeft heel veel dingen geleerd en opgepakt. Totdat het stagneerde en het negatieve ging overheersen en we merkten dat er meer nodig was. Meer persoonlijke zorg. Meer aandacht voor onze zoon en zijn ontwikkeling. En die hopen we nu te hebben gevonden in een kleinere woongroep.

En ook nu kunnen we niet in de toekomst kijken. Dus ga ik maar uit het van het nu. Het is nu de verstandigste keuze en we zijn er nu enthousiast over. Daarmee moet ik het loslaten en vertrouwen op de goede zorgen die zoveel mensen ons en onze zoon geven.