Kerst 2020

17 december 2020 Door Marleen Samplonius-Ottens

Helemaal zeker weet ik het niet, maar als ik me niet vergis, is het dit jaar de eerste keer dat ik niet naar de kerk ga met kerst. Dat past helemaal bij dit rare jaar natuurlijk, waarin zoveel anders gaat en we zoveel moeten missen. Maar in dit geval is het mijn eigen keuze.

Het zou namelijk wel kunnen. Voor kerken geldt namelijk nog steeds dat je met 30 mensen bij elkaar mag komen. De afgelopen weken deden we dat ook met de kleine gemeente waar wij lid van zijn, normaal gesproken zijn er ook niet heel veel meer mensen op zondagmorgen aanwezig. Het is goed geregeld in het wijkcentrum waar we samen komen. Looprichtingen gescheiden door plastic schermen, handen desinfecteren bij binnenkomst, mondkapjes op, 1,5 meter afstand van elkaar en niet zingen.

Op die voet kunnen we dus prima verder gaan en toch heb ik er voor gekozen om dat in deze lockdown niet te doen. Niet eens omdat ik bang ben dat ik besmet zal worden, want met alle maatregelen zou dat geen probleem moeten zijn. Het is meer dat het niet goed voelt om in de huidige situatie toch met een groep mensen bij elkaar te zijn, ook niet als dat gerechtvaardigd is door welke uitzonderingspositie dan ook.

Wat mij betreft hoeft die uitzonderingspositie er niet te zijn. Natuurlijk vind ik het belangrijk om naar een kerk te kunnen. Ik vind er doorgaans rust, luister graag, vind zingen heerlijk en ontmoet heel graag anderen om (geloofs-)ervaringen, gebeurtenissen en soms ook zorgen te kunnen delen.  Maar onder de huidige omstandigheden volg ik de richtlijnen die voor alle andere instellingen wél gelden. Zie het als een soort solidariteit, want waarom zou je als kerkganger een uitzondering moeten zijn.

En dus ben ik met kerst thuis. Uiteraard is dat anders dan anders, maar wat was dat niet het afgelopen jaar. De komende week ga ik eens bedenken hoe ik dat dan ga vieren. Manlief gaat wel naar de kerk en de kinderen zullen ’s ochtends ongetwijfeld hun bed verkiezen boven een kersterig samenzijn met hun moeder. Alle ruimte voor een eigen invulling.

Misschien zoek ik via internet een digitale kerkdienst, maar misschien zoek ik juist wel even de stilte. Kaarsjes aan en even helemaal niets. In stilte kijken naar het licht. Verlangen naar dat beetje hoop. Alleen, maar wereldwijd verbonden.