Kast

10 juni 2021 Door Marleen Samplonius-Ottens

Lachend staat ze voor de deur. “Mijn man zet nog even de auto goed neer. Eeh, hij weet nog steeds niet dat hij nog uit elkaar moet.” Ze schiet een beetje in de lach en ik nodig haar uit binnen te komen. We lopen direct door naar de slaapkamer voor het doel van haar bezoek: onze kledingkast.

Via een verkoopgroep reageerde ze op mijn advertentie van onze kast. We vonden de kast te groot in onze slaapkamer en waren na twintig jaar wel eens toe aan wat anders. Voor niet al te veel geld kon hij worden afgehaald. Er waren meerdere belangstellenden, maar deze vrouw reageerde als eerste met een goed bod en mocht hem dus ophalen.

Ik zei via de chat dat de kast nog wel uit elkaar moest. “Oh”, zei ze, “Is dat nodig?” Ik liet weten dat de kast best groot is en dat hij anders niet naar beneden kan. “Ok”, zei ze, “dat zeg ik dan maar even niet tegen mijn man, want dan gaat hij niet mee. Heb jij dan toevallig wel wat gereedschap voor ons?” Ik zei dat dat prima was en we maakten een afspraak.

En nu staan we dus in onze slaapkamer bij de kast en we horen haar man beneden binnenkomen. Ze kijkt me lachend aan en zegt: “ik ben benieuwd….” Ondertussen heb ik geen idee wat voor man ik me eigenlijk moet voorstellen. Zou het een enorme bullebak zijn die niets wil en straks boos weer de deur uit stuift? Als ik naar de vrouw kijk kan ik me dat amper voorstellen. Ik schat haar iets jonger dan ik en ze ziet er goed en sportief uit.

Dan komt haar man ook de slaapkamer binnen. Alles, behalve een bullebak, denk ik direct. Met twinkelende ogen kijkt hij eerst naar zijn vrouw en dan naar de kast. Met de ogen iets dichtgeknepen, maar nog steeds die twinkeling, kijkt hij weer naar zijn vrouw. Ze zegt niets, maar lacht. Ik merk direct aan hun reacties dat ik niet bang hoef te zijn dat meneer de kamer boos zal verlaten. “Dus”, zeg ik, “je hebt een vrouw met verrassingen?” Hij begint ook te lachen. “Absoluut!”

Samen halen we de kast uit elkaar. En dat blijkt nog wat lastiger te zijn dan we hadden verwacht. Bij de laatste verhuizing heeft de verhuizer ‘even’ wat extra schroeven geplaatst voor de stevigheid. Terwijl hij de schroeven eruit draait, verzucht hij: “Had het nou maar gezegd, dan had ik even mijn accuboormachine meegenomen en had ik het zo los gehad.” “Als ik had gezegd dat de kast nog uit elkaar moest, was je niet meegegaan”, antwoordt ze lachend. “Daar kon je wel eens gelijk in hebben”.

Als de kast in onderdelen in hun auto ligt, drinken ze nog een kop koffie. We blijken wat overeenkomsten te hebben. Orgel en piano, maar bovenal hebben ze ook een langhaar teckel en dat geeft uiteraard gespreksstof genoeg. En natuurlijk blijft hij ‘semi-boos’ op zijn vrouw. Met die blijvende twinkeling in zijn ogen, zegt hij bij vertrek: “dat we na 20 jaar huwelijk nou toch nog geheimen voor mekaar hebben, had ik niet gedacht”. Lachend en zwaaiend rijden ze met de kast achter in de auto de straat uit.

Wat kun je toch soms zomaar mooie mensen ontmoeten.