Huis

17 juli 2021 Door Henk Samplonius

Deze week was het precies twee jaar geleden dat we onze handtekeningen zetten voor de aankoop van onze huidige woning. We zochten een mooi huis op een mooie plek in een mooie stad……. En dat huis hebben we gevonden. We moesten er snel bij zijn, snel reageren, want ook toen al gingen de huizen als warme broodjes over de toonbank. Maar het lukte allemaal en net voor het einde van de vakantie verhuisden we naar dat mooie plekje.

En dan begint het: dat huis wordt je thuis. Dat gaat niet in één keer. Alles was net geschilderd en overal, bijna overal lagen prima laminaatvloeren. Als dan je meubels, je eigen spullen hun plek krijgen dan voelt het gelijk al een beetje eigen. Nog steeds zijn we bezig om van dat huis steeds meer “ons” thuis te maken. Dit najaar “krijgen” we een nieuwe keuken die het woongenot ongetwijfeld nog meer zal vergroten en er staan nog wat projectjes op stapel. We verheugen ons er op om het langzamerhand steeds wat mooier te maken, steeds wat meer “ons” huis.

Afgelopen week werd meer dan duidelijk hoe vergankelijk zo’n bezit kan zijn. De natuur maakte pijnlijk duidelijk dat het zomaar weg kan zijn. Met open mond keken we naar de televisie waarop we zagen dat hele huizen door de kracht van het water werden weggevaagd. Wat ooit een veilige haven leek is nu minder dan een ruïne. Weg, allemaal weg. Mensen zijn omgekomen in of onder hun instortende huis, het lijkt een vreselijke horrorfilm maar het is waarheid.

Hoe klein zijn wij eigenlijk, wij aardbewoners. Enige bescheidenheid zou ons sieren want we hebben niets te vertellen als het er op aan komt. Een virus brengt al meer dan een jaar ons leven in de war, het overtollige water valt ons aan als een dodelijke vijand en in ons land ben je je leven blijkbaar niet veilig als je openlijk vecht tegen het onrecht. Is dit mijn wereld? Is dit onze wereld? Zijn we nog veilig met en bij elkaar? Of is dit slechts een schijnveiligheid?

Wat blijft er uiteindelijk over als alles weg valt. Peter R. de Vries die deze week overleed aan de gevolgen van de aanslag op zijn leven hoefde niet zo nodig te worden herinnerd als een uitstekend journalist. “Dat ik een goede vader was”, dat was voor hem belangrijk. Wat een levensles. Het geeft iets weer van waar het om draait in het leven.