Het regent

9 juli 2020 Door Marleen Samplonius-Ottens

Niet heel erg hard, maar wel gestaag. Zo’n regen waar je kletsnat van wordt als je er wat langer in loopt. Zo’n regen waar geen regenpak tegen bestand is. Zo’n regen waarna bij thuiskomst alles maar dan ook álles uit moet omdat het doorweekt is. Tot op je ondergoed dus. Het regent deze week letterlijk en figuurlijk.

Tijdens de route door de regen word ik gebeld door de fietsenmaker. Hij heeft mijn postfiets weer eens onderhanden. Tenminste dat was de bedoeling. Maar hij heeft triest nieuws. Zijn plan om er een nieuw achterwiel in te zetten met dikkere spaken, gaat niet door. De spaken zijn niet leverbaar. “En nu dan?” vraag ik vertwijfeld. Tja, de fietsenmaker moet me het antwoord schuldig blijven. Hij vreest dat het wel een tijd kan duren.

Ik heb wel een reservefiets, maar de naam zegt het al, die is echt als reserve. Veel langer dan een paar dagen moet ik daar mijn werk niet mee doen. In de stromende regen bel ik manlief. Hij zit droog thuis en kan misschien beter nadenken dan ik. Terwijl ik met hem praat begint de regen wat zouter van smaak te worden. Die kapotte fiets was een soort druppel.

Manlief tilt het probleem fiets van mijn schouder en zoekt naar een oplossing. Ik ga verder met mijn werk en vraag me af waarom het me zo van slag maakt. Het is inderdaad de druppel na een intensief weekje. Een weekje waarin we weer even met de neus op de feiten werden gedrukt. Een weekje waarin we onze weg weer even opnieuw moeten vinden in huis, omdat het ritme zo is veranderd en we weer wat meer op elkaars lip zitten. Een weekje ook waarin we iets nieuws wilden beginnen voor onze zoon, maar wat té spannend voor hem bleek te zijn, zodat het toch mislukte.

En op zo’n regenachtige dag komt het dan even bij elkaar. Normaal gesproken laat ik me niet zo snel uit het veld slaan door wat regen of andere slechte weersomstandigheden. Maar vandaag kost het me meer moeite. Ineens word ik wel chagrijnig van die enorme vrachtwagen die ineens midden in het pad staat, waardoor ik een eind om moet. Of van die brievenbussen waar ik net niet bij kan, omdat er auto’s voor staan of in deze tijd veel caravans. Ineens heb ik geen zin om vrolijk dat hangplantje even van de wandstander af te halen, zodat een grotere brief in de bus kan. Vandaag even niet.

Want het regent. Dan weer wat harder dan weer wat zachter, maar het wordt vandaag niet droog. In ieder geval niet in de uren dat ik werk. En thuis doe ik er nog een schepje bovenop. Een warme douche zorgt er voor dat ik weer een beetje bijkom. Maar wat vooral helpt is de maaltijd die manlief heeft gemaakt: Hutspot mét ribbetjes! Daar knapt een mens weer van op.