Het nieuwe normaal

17 oktober 2020 Door Henk Samplonius

Sinds gisteren ben ik officieel met pensioen ! Donderdag heb ik al afscheid genomen op mijn werk. Nou ja, afscheid nemen is een lastig gegeven als de meeste collega’s gewoon thuis moeten werken door de welbekende omstandigheden. Het werd dus een korte en eenvoudige “plechtigheid” waarbij ik naast een mooie bos bloemen een cadeaubon mocht ontvangen èn een soort herinneringsalbum waarin veel collega’s op één of andere manier afscheid nemen. Gedichten, collages, foto’s en anekdotes komen voorbij…….

Onwillekeurig moest ik terug denken aan de pensionering van mijn vader. De laatste jaren van zijn werkzame leven was hij portier van het gebouw waarin ik ooit werd geboren, het voormalige Sophiaziekenhuis in Zwolle aan de Rhijnvis Feithlaan. Dat ziekenhuis kreeg later een nieuw onderkomen en het oude gebouw werd gebruikt om daar enkele gemeentelijke diensten in onder te brengen. Er was een grote kantine en daar werd het afscheid van mijn vader gehouden. Koffie met gebak, toespraken, cadeaus en ook nog een borrel en hapjes. Niemand had toen nog van corona gehoord dus er werden flink wat handen geschud en zoenen en knuffels uitgedeeld.

Terug naar het heden: pensioen ! Thuis zitten was ik dankzij de coronamaatregelen al behoorlijk gewend, maar nu is het wel heel definitief. De huisarts die ik deze week bezocht en met wie ik ook even kort over mijn pensionering sprak, raadde mij aan wel “iets voor mezelf” te zoeken. Een nieuw evenwicht in je leven, noemde hij het. Ik had zoiets ook al weleens bedacht. Hoe lief ze me allemaal ook zijn maar alleen maar thuis zitten met vrouw en kinderen wordt op den duur toch wat eh……… tja, hoe zeg je dat nou netjes……. wat eentonig zeg maar. Een rondje wandelen met de honden is dan ook niet echt voldoende.

Hoe deed mijn vader dat eigenlijk ? Hij was sowieso een man die graag thuis zat. Ik zie hem nog zo zitten: tevreden in zijn fauteuil met een pijp tabak of een sigaartje binnen handbereik. Maar er was meer ! Na zijn pensionering ging hij samen met mijn moeder op ziekenbezoek bij mensen van de kerk èn hij ging vanaf dat moment op het bejaardenkoor. Het was voor zover ik me kan herinneren een rustig leven. De kinderen waren immers al de deur uit en met zijn tweetjes konden ze het goed vinden.

Een behoorlijk verschil met mijn situatie van dit moment: mijn drie jongste kinderen zijn nog thuis en vragen tijd en aandacht. Terecht, daar ben je vader voor toch ? Vrouwlief werkt 5 dagen in de week en in mijn eentje heb ik dan de eer het huishouden te bestieren. En in een huishouden van vijf personen is best wat te doen, ik hoef me niet te vervelen en mocht ik dat wel doen dan staat er ook nog een prachtig orgel waar ik af en toe heerlijk op kan spelen.

En dan toch….. op zoek naar een nieuw evenwicht, mijn eigen “nieuwe normaal” zeg maar. Het komt vast goed, ik kreeg al wat tips her en der van ervaringsdeskundigen en ik heb er zelf ook wel ideeën over. “Met pensioen”, het is toch nog even wennen aan die situatie dat je na 48 jaar niet meer hoeft te werken voor je geld.