Het komt goed

9 september 2021 Door Marleen Samplonius-Ottens

“Gaat het mam? Gaat het?” Geschrokken staat zoonlief naast me op het bospad waar ik zojuist naast hem in een kuil ben gevallen. Ik kan amper antwoord geven, want ik weet niet of het gaat. Ik kijk naar mijn enkel die raar aan m’n been zit en op dat moment als het ware terug schiet. “Eh, even wachten hoor”, probeer ik zoonlief gerust te stellen. “Even bijkomen, dan gaat het denk ik wel weer.”

Onze zoon is het hele weekend lekker thuis, maar we hebben hem nog bijna niet gezien. Er is kermis in de stad en daar geniet hij volop. Maar op deze zondag is zijn geld op en wil hij best even met mama op stap voor een andere leuke hobby: geocaching. (‘caches’ of ‘schatten’ die anderen hebben verstopt proberen te vinden via coördinaten/gps op je telefoon).

We lopen gezellig een route in het bos waar een aantal caches verstopt ligt. De eerste drie vinden we met gemak en ondertussen genieten we van het mooie bos en een meertje daar middenin. We halen herinneringen op aan de tijd dat zoonlief nog klein was en we aan de rand van het bos woonden, waar we met hem heel wat hebben afgewandeld.

Op weg naar de vierde cache gaat het ineens mis. Zo loop ik nog naast zoonlief en zo lig ik op de grond met een enkel die uit de kom schiet en weer terug. Gaan staan lukt nog even niet. Want door de pijn wordt de wereld ook wat vaag om me heen. Dan waarschuwt zoonlief: “Kijk uit mam, er komt een auto aan!”

Ik probeer wat aan de kant te schuiven en heel even ben ik bang dat de auto gewoon doorrijdt, maar dat is toch niet het geval. Een echtpaar stapt uit en helpt mij uiteindelijk omhoog. Verbaasd zeg ik: “Oh, ik kan gewoon staan” en loop naar hun auto. Dankbaar maken we gebruik van het aanbod om ons even naar onze auto te brengen.

Daar stap ik gewoon achter het stuur en rij twintig minuten terug naar huis. Als ik uitstap kijk ik voor het eerst weer naar mijn voet en kijk verbaasd naar de omvang. Als ik even later mijn schoen en sok uitdoe, schrik ik toch wel even. Er is een soort ei ontstaan op mijn enkel. En het is geen klein kippeneitje, zeg maar. Alsof mijn lijf heeft gewacht op het moment dat we weer veilig thuis zijn, begint ook dan de pijn en kan ik geen stap meer zetten.

Uiteindelijk blijken mijn enkelbanden gescheurd en inmiddels zit ik al bijna een week op de bank met een enkel die steeds meer kleuren van de regenboog krijgt. Vanmiddag gaat de fysiotherapeut er naar kijken, maar dat het niet volgende week hersteld zal zijn, is me inmiddels wel duidelijk.

Door één zo’n misstap staat ineens alles even stil. Mijn geliefde werk als postbezorger kan ik de eerste weken wel vergeten en ook andere afspraken zijn afgezegd. Ik baal er enorm van. Tegelijk realiseer ik me dat er voor mij een weg naar herstel is. Waar veel andere moeten berusten in een situatie, mag ik straks bij de fysio een begin maken met vooruitgang.

Of zoals zoonlief in de auto tegen me zei: “het komt wel weer goed, mama!”