Herfst

24 oktober 2020 Door Henk Samplonius

Het kan niemand ontgaan zijn: het is herfst. Dagelijks zien we op Facebook en Instagram daar de bewijzen van. Mensen maken de mooiste foto’s van paddestoelen en verkleurende bomen. Ik hou er van, van dit jaargetijde en neem me voor om gauw ook eens een wandeling in het bos te maken en de herfstgeur op te snuiven en wie weet ook wat mooie foto’s te maken.

Wie mij een beetje kent weet dat ik niet zo ben van de extremen, van het extreem warme zomerweer heb ik al gauw genoeg en ik vind het heerlijk om, ’t liefst zonder mondkapje, weer heerlijk de frisse lucht in te kunnen ademen. Ik had het er laatst nog over met vrouwlief; waar zij niet echt blij wordt van die grijze dagen, vind ik het juist heerlijk om lekker binnen te zitten met de verwarming op 20 terwijl de regen en wind om het huis giert. Oh ja, de honden moeten soms nog even uit, dat is dan even weer wat minder.

Terwijl ik gisteren nadacht over wat ik vandaag zou schrijven las ik bij toeval het net binnengekomen blad van onze kerk. In de inleiding daarvan ook een mooie overdenking over de herfst (toeval bestaat niet). De schrijver legt de link van dit jaargetijde naar de “herfst” van je leven, die schijnt zo ongeveer na je vijfenzestigste verjaardag te beginnen. Dat zet je dan wel weer even aan het denken…………….. Dus, ik zit in de herfst van mijn leven. Tja, het werkzame leven is voorbij maar ik heb toch ook nog niet het gevoel dat ik helemaal uitgebloeid ben. Wel wat levenservaring, ja dat wel maar ik heb toch ook nog niet het gevoel dat ik uitgeleerd ben.

Herfst, een bijzonder jaargetijde. De dagen worden steeds korter en de temperatuur zakt. We raken steeds verder verwijderd van de zon maar tegelijkertijd weten we dat het licht en de warmte ook weer terug gaan komen. Als het 21 december was geweest zei mijn vader vroeger altijd “we gaan weer de goede kant op”. Tot die tijd kunnen we ook wat genieten van de mooie dingen die de herfst ons brengt. Binnenkort toch maar eens even het bos in.