Herbarium

20 mei 2021 Door Marleen Samplonius-Ottens

En ineens zie ik ons weer fietsen. Mijn neef en ik. Vanuit de Drents/Groningse veenkoloniën over het nieuwe fietspad met een lichte glooiing omhoog naar de Hondsrug. We fietsen er dagelijks, meestal met nog twee klasgenoten, op weg naar onze school die 18 kilometer verderop ligt. Maar vandaag is onze blik gericht op de berm, want we fietsen met een speciale opdracht: planten zoeken voor een herbarium.

Mijn neef moest mij eraan helpen herinneren, anders was dat hele herbarium er niet gekomen, denk ik, maar dankzij hem en onze moeders (zussen) lagen er niet veel later verschillende planten in dikke boeken te drogen. Voor de namen hebben we waarschijnlijk ook onze moeders geraadpleegd, die waren samen opgegroeid in het veen en waren nog veel meer buiten dan wij in die tijd. Het cijfer kan ik me niet herinneren, maar het is vast een mooie voldoende geworden.

Herinneringen van inmiddels al bijna 40 (!) jaar geleden die boven kwamen toen dochterlief deze week begon over een herbarium. “Mam, ik moet morgenavond mijn herbarium hebben ingeleverd, kun je me nog even helpen?” Wáááát? Er gingen allerlei alarmbellen bij me rinkelen. Ik weet dat ik ook alles op het laatste moment doe, maar beginnen met een herbarium een dag voordat je het moet inleveren? Kansloos!

Dus ik stak van wal: “waar wil je nu nog zoveel bloemen plukken? (dochterlief hoeft maar 3 minuten te lopen naar school), hoe wil je die bloemen nog drogen? Hoe weet je hoe al die bloemen heten en etc. etc.?” “Mam, doe rustig! Ik hoef alleen maar foto’s te maken en met een speciale app weet ik zo welke plant het is, tot welke soort en welke familie ze horen. Dat zet ik dan in een PowerPoint en klaar is het!”

Ik geloofde haar amper, maar ging wel met haar op stap om foto’s te maken. Twintig verschillende bloemen/planten moesten het zijn. Geen bomen of heesters. Ik had geen twijfels hoeven te hebben. We hadden al heel snel heel veel verschillende plantjes gevonden en dochterlief nam plaats achter haar laptop. Ik mocht pas weer kijken als het helemaal af was.

Ruim op tijd (drie uur voor de deadline) leverde ze haar PowerPoint in. Leuke foto’s voorzien van alle benodigde gegevens en namen zowel in het Latijn als in het Nederlands. Vele malen mooier dan die halfverdorde takken die ik met te veel lijm op een stuk papier had geplakt.

Toen ik in de eindexamenklas zat, kwam er voor het eerst een computerlokaal op onze school. De brugklassers kregen daar hun eerste computerlessen. Eigenlijk vond ik het wel jammer dat ik dat net had gemist, maar later kon ik nog voldoende inhalen en heb ik het nodige op computergebied geleerd. Toch sta ik te kijken van de vaardigheden van onze kinderen. Ze ontdekken de hele wereld, inclusief de natuur, via telefoon en computer.

Je kunt er negatief tegenover staan en mopperen over de jeugd die met neus en oren in de telefoon zit, maar het heeft ook zoveel positieve kanten. Het is hun wereld, hun manier van ontdekken en leren. En het mooie is, voor het maken van die foto’s zijn we toch weer de deur uit geweest en hebben we een lekkere wandeling gemaakt in de natuur!