Heimwee

29 oktober 2020 Door Marleen Samplonius-Ottens

Ineens overvalt het me. Terwijl ik rustig op de bank zit, dochters nog even naast me. In mijn hoofd een blog aan het ‘schrijven’. Iets met geduld zou het moeten worden, omdat dat de afgelopen tijd nogal op de proef werd gesteld. Maar dan dringen de klanken door van de liederen die manlief op het orgel speelt.  

Het zijn klanken van vroeger. Liederen die we zongen en die onze ouders ook al zongen en daarvoor hun ouders. Die we zongen of speelden in de kerk, maar ook thuis. En het brengt me bij een gevoel dat me de afgelopen week al een paar keer eerder overviel. Een gemis, een gevoel van heimwee, een gevoel van ‘kon ik nog maar even bij je zijn, nog even met je praten’.

Misschien komt het door de herfst. Door het uur terug, de komst van wintertijd. Misschien komt het doordat het binnenkort weer ‘Gedachtenis der Namen’ of ‘Allerzielen’ is. Misschien komt het doordat het deze maand al vijf jaar geleden is, dat mijn moeder overleed. Dat ik me dan ineens realiseer dat ik haar stem al vijf jaar niet meer heb gehoord en dat ik die zo mis.

Wat zou ik ze graag nog even spreken, mijn ouders. En ik hoor mijn moeder dat verlangen nog uitspreken over haar vader, toen hij al een tijd overleden was: “kon ik nog maar éven met hem praten”, zei ze dan. Ik dacht toen al dat ik dat goed begreep, maar ken nu ook het gevoel erbij. Haar adviezen, die ik vroeger regelmatig in de wind sloeg, zouden mij nu heel dierbaar zijn. Of alleen maar even delen, met name nu de veranderingen en zorgen over onze kinderen.

En aan de andere kant realiseer ik me dat het goed is dat ze zoveel niet meer hoeven mee te maken. Want waar ik mijn verhaal deelde en kwijt kon bij hun, bleven zij er ook mee zitten. Droegen, zeulden, ze de zorgen met zich mee. En los daarvan, deze Corona-tijd wens je geen enkele oudere toe.

Manlief is klaar met orgelspelen en ik kom langzaam terug uit mijn mijmeringen. Af en toe is het goed om dat gevoel van heimwee maar even te laten komen. Net zoals het goed voelt om rond deze tijd van het jaar even stil te staan bij iedereen die ons is voorgegaan. En wat overblijft zijn herinneringen. Hele mooie, dierbare, herinneringen. Door de tranen heen, geeft dat altijd weer een glimlach.