Hart luchten

15 januari 2021 Door Henk Samplonius

“Af en toe moet je je hart eens luchten”. Dat was een tip die onze zoon eens kreeg van één van de medewerkers van zijn vorige zorgboerderij. Met ongetwijfeld de best mogelijke bedoelingen werd zoonlief dan elke maandagochtend ontboden op kantoor in daar eens even flink zijn “hart te luchten”. Ik heb niet het idee dat hij daar ooit gebruik van gemaakt heeft. Veel te ongemakkelijk!

Het idee is natuurlijk best goed. We moeten allemaal ons hart wel eens even luchten. Mooie uitdrukking trouwens als je dat wat op je laat inwerken. Deuren en ramen open en alle rommel eruit. Zoals dat vroeger ging als mijn moeder “grote schoonmaak” hield. Wie kent dat nog?

Sinds vorige week woensdag zit ik dagelijks een aantal uren aan de telefoon om mensen te woord te staan die vragen hebben in het kader van de corona-crisis. Korte vragen meestal over de lastige situatie waarin mensen vaak terecht komen als ze worden getroffen door het virus. Hoelang moet ik in quarantaine, wanneer kan ik ingeënt worden, ik ben misselijk, moet ik nou getest worden, enzovoort, enzovoort….. Maar af en toe zitten er ook mensen tussen die gewoon hun hart even moeten luchten. Niet zo vreemd als je beseft dat we al sinds maart vorig jaar in de ellende zitten. Als je dan alleen bent dan zit je vanaf die tijd dus al te klooien. Oudere mensen die normaal de kinderen en kleinkinderen regelmatig zagen moeten het nu doen met een telefoontje, al dan niet met beeld of even zwaaien voor het raam bij de verjaardag. Even winkelen kan niet meer, naar de kerk ook niet en visite kun je ook wel vergeten. En als je dan zo’n meneer van een informatielijn aan de telefoon krijgt, kan het maar zo zijn dat je je hart even moet luchten.

Afgelopen donderdag had ik een mevrouw aan de telefoon die haar relaas al van te voren aankondigde: ik heb geen vraag meneer, ik wil alleen even iets kwijt. In fraaie volzinnen deed ze met een prachtig zuidelijk accent haar verhaal. Ik hoefde alleen maar af en toe kort te reageren en daar ging ze weer. Hoe lang we nu al in deze situatie zitten, hoe vervelend het allemaal is, dat het alleen nog maar over corona gaat, dat mensen zo negatief zijn, dat zij probeerde de moed er in te houden, dat ze er tegenop zag als ze misschien toch nog eens getest moest worden of ziek zou worden…. Eerlijk gezegd vond ik het helemaal niet vervelend om naar te luisteren. Het was een vriendelijke stem van een vriendelijke vrouw die positief in het leven staat maar er nu gewoon even helemaal klaar mee is. Met die verlengde lockdown, met die avondklok die er misschien ook nog aan komt. Aan het eind van het gesprek, dat bijna een monoloog was, bedankte ze me voor mijn luisterend oor, voor de tijd die ik voor haar had genomen. “Ik heb zo maar een half uur van uw leven verpest” zei ze lachend. Ik zei dat dat best wel mee viel en dat ik het graag had gedaan. Na precies 33 minuten en 47 seconden verbraken wij de verbinding. Tja, als je je hart dan toch lucht, moet je het ook goed doen. Gooi alles er maar eens een keer uit. Het lucht op !