Gym

17 april 2021 Door Henk Samplonius

Een groot liefhebber ben ik nooit geweest. Op de middelbare school moest ik het doen met een mager zesje. Voor de moeite zeg maar. Ik heb het over “lichamelijke opvoeding” oftewel gymnastiek. Geen idee hoe het is begonnen maar als kleuter vond ik er al niks aan. Ik kan me nog herinneren dat ik als klein jongetje “heilgymnastiek” moest doen. Dat had alles te maken met de handicap aan mijn rechterarm die ik dankzij een moeilijke geboorte opliep. Voor mijn moeder viel het niet mee om die tienponder er uit te persen en daardoor liep de rechterarm schade op. Dankzij elektroshocks werd de arm weer wat in beweging gekregen en moest ik dus uiteindelijk naar die heilgymnastiek.

Of daar mijn “liefde” voor de lichamelijke opvoeding is ontstaan weet ik niet precies maar uiteindelijk kwam er aan die periode van therapeutisch bewegen een einde. Mijn ouders besloten in hun oneindige wijsheid dat ik wel iets van sport moest doen en dat werd uiteindelijk de gymnastiekvereniging “Hercules” in Zwolle. Erg veel kan ik me er niet meer van herinneren maar wel dat ik het weinig boeiend vond. Lang heb ik het niet volgehouden, ik kan me herinneren dat Ik nog een keer aan een soort van uitvoering heb meegedaan waarbij wij aan het begin daarvan het clublied moesten zingen. “Gymnastiek, gymnastiek, dat maakt je sterk en kwiek”. Dat zingen vond ik wel leuk.

Mijn hart lag bij de muziek maar daar was de tijd nog niet rijp voor blijkbaar. Op de lagere school sleepte ik me door de gymlessen heen en op de middelbare school werd dat al niet veel beter. Een korte periode vond ik volleybal wel leuk maar ik miste uiteindelijk de souplesse en de balvaardigheid om daarin echt succesvol te worden. Als het een beetje aardig weer was kregen we buiten gymles. Lekker slagballen ofzo, of met speren gooien. Voor mij allemaal het toppunt van zinloosheid. Een aantal keren per jaar hadden we ook een veldloop en dan moest je een heel lesuur hardlopen. Mijn vaste plek was altijd achteraan en dat betekende vaak dat ik het daaropvolgende lesuur te laat, bezweet en nog nahijgend binnenkwam.

Schoolzwemmen………als ik er aan denk ruik ik nog de chloorlucht van het overdekte zwembad waar ik in die tijd regelmatig met mijn klasgenoten te gast was. Met veel moeite had ik één zwemdiploma behaald en het heeft lang geduurd voordat ik die in mijn bezit had. Ergens op zolder heb ik hem nog liggen gebroederlijk naast het verkeersdiploma. Na de middelbare school was het sporten tot mijn grote geluk over en kon ik mij eindelijk wijden aan de muziek. Er kwam een orgel in huis, ik nam les en had eindelijk de hobby die ik al jaren wilde hebben.

Zeker als 65-plusser wordt mij met regelmaat op het hart gedrukt hoe belangrijk het is om te blijven bewegen. Goed voor lichaam en geest is het om regelmatig een “ommetje” te maken. Er zijn zelfs speciale apps voor op je telefoon die je motiveren om dagelijks te wandelen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat weleens geprobeerd heb maar toen ik er achter kwam dat de app mij allerlei ongevraagde berichtjes ging sturen en mijn prestaties werden vergeleken met die van anderen ben ik afgehaakt en heb ik de app snel verwijderd. Ach, het zal altijd een moeizame relatie blijven: ik en bewegen. Ik klim nou eenmaal liever op de orgelbank dan op de fiets. Er zijn twee snuiters hier in huis die me regelmatig aan het wandelen krijgen, dat zijn onze twee honden. Vanwege de hoge leeftijd van de oudste van die twee zijn dat maar korte wandelingetjes maar toch….. Misschien moet ik aan de jongste eens vragen of hij alleen met mij wat langer wil wandelen. Goed voor hem en voor mij. Ik zal het er binnenkort eens met hem over hebben.

Ommetje doen?