Gevoel

24 november 2020 Door Marleen Samplonius-Ottens

Je blik staat, bijna starend, strak
richting je zieke kameraadje
je aanschouwt zijn pijn
zijn even niet meer kunnen lopen

Dan sta je doelbewust op
en legt je naast hem neer
jouw lange, slungelige, lijf
naast dat broze hoopje hond

Je aait, zoals alleen jij kunt aaien
je vingertoppen bijna zwevend
over de witte, krullerige vacht
Ik zie je tederheid, maar ook je angst

Hij heeft jouw leeftijd
Jouw jongheid is zijn ouderdom
Je bent bang om hem kwijt te raken
Angst voor verdriet dat je zo goed kent

Jouw omgang met emoties
soms ongrijpbaar, maar vaak zó puur
Je laat me je gevoel nu bijna aanraken
Vol van onbegrensde Liefde