Elke dag wel wat

20 augustus 2020 Door Marleen Samplonius-Ottens

Op één van mijn eerste werkdagen deze week, hoorde ik twee bouwvakkers met elkaar praten. “Leuke vakantie gehad?” vroeg de één? “Ah ja joh, maar ben het nu al bijna weer vergeten!” Vlak voordat ik zelf op vakantie ging, zei een collega al: “geniet er maar van, want het is zo weer voorbij.” En hoe ik me ook voorneem om het vast te houden, er is gewoon elke dag al weer wat en aan het eind van de week ben ook ik, net als die bouwvakker, de vakantie al bijna weer vergeten.

De vakantie zelf was goed, maar soms ook best lastig. Vooral de week dat we weg waren van huis. Zo’n andere  omgeving, ander huis en ander ritme in een gezelschap van pubers, al dan niet met een vorm van autisme, is best een uitdaging. Alle zeilen bijzetten om het gezellig te houden. Eigenlijk waren we daarna blij om weer ‘gewoon’ thuis te zijn.

En inmiddels hebben we de eerste week van school en gesprekken alweer achter de rug. Voor onze jongste (11) was de overgang het minst groot. Wél naar groep 8, maar met dezelfde groep, hetzelfde lokaal en zelfs dezelfde, haar favoriete, juf. Elke ochtend vrolijk zwaaiend de deur uit.

Voor de middelste (12) een spannende week met de introductie in de brugklas. De zenuwen zijn inmiddels onder controle en ze begint steeds meer te vertellen over haar nieuwe school. Vandaag de eerste echte ‘lesdag’. Met een zware tas vol nieuwe boeken en een laptop is ze vanmorgen vertrokken. Hopelijk blijft ze nog lang enthousiast.

Voor, over en met onze zoon (16) hadden we deze week al weer een aantal gesprekken. Allereerst op zijn school. Zoals het er nu uitziet, is het zijn laatste schooljaar en proberen ze samen met hem en de gemeente, werk te vinden. Wat hij het liefst zou willen? In een pretpark werken! Maar dat is nog best wel lastig. Hopelijk is er iets te vinden in de recreatiesector. Gelukkig met veel ondersteuning.

En omdat we die ondersteuning eigenlijk missen op de zorgboerderij waar hij nu verblijft, zijn we ook op zoek naar een andere woonomgeving voor hem. Maar dat heeft ook nogal wat voeten in aarde. De aanvraag daarvoor was al voor de zomervakantie de deur uit en deze week hadden we een gesprek erover met iemand van de gemeente. We hebben de indruk dat het haar ook al snel duidelijk was dat de huidige plek niet geschikt is voor onze zoon. Nu nog kijken wat er wel mogelijk is. We hebben zelf wel iets op het oog, maar ja dan komt er weer van alles om de hoek kijken met wijze van financiering etc. etc.

Kortom, het wordt allemaal vervolgd. Er blijft gewoon elke dag wel wat.