Een jaartje overslaan

14 januari 2021 Door Marleen Samplonius-Ottens

Even na 10 uur in de ochtend komt er een appje binnen van zoonlief. Hij is al klaar met zijn schoolwerk voor deze dag. Ik zit met de dochters nog rustig op de bank. Zij moeten nog aan hun online schooldag beginnen. De één heeft eigenlijk gym op dat moment, maar ja, dat gaat wat lastig online en de ander wordt tegen half 11 op Teams verwacht met de rest van de klas.

We kunnen er maar niet aan wennen aan deze manier van school. En eigenlijk is dat maar goed ook. Zoonlief mist zijn dagelijkse gang naar school en zijn stageadressen. Normaal gesproken is dat natuurlijk zijn dagbesteding en als dat wegvalt, op een beetje thuiswerk na, slaat de verveling al snel toe. Met alle gevolgen van dien.

Als je net aan de middelbare school bent begonnen en ook nog eens net van klas bent veranderd, is het ook een uitdaging om positief te blijven. Onze middelste heeft er de nodige moeite mee. De eerste dagen ging het nog en kon ze er de humor van inzien dat ze gewoon in bed zat (half lag) tijdens het volgen van de online lessen. Camera uit. Geen boodschap aan mijn opmerking dat dat voor de docent toch vreselijk moet zijn, lesgeven aan een klas die er wel ergens is, maar die hij of zij niet ziet.

Maar inmiddels is de lol er aardig af. Zeker als er ook nog eens vakken zijn waar ze moeite mee heeft. Af en toe vraagt ze ons om hulp. En laat dat nou niet zijn in de vakken waar ik redelijk goed in was, de talen, want daar redt ze zich ook goed mee. Nee, uiteraard gaat het dan om wiskunde. Daar begreep ik zelf op de middelbare school al niets van en nu nog veel minder. Ik vind het ouderschap al lastig genoeg, ook nog wiskunde moeten uitleggen gaat echt een stap te ver.

En onze jongste die nu met haar groep 8 eigenlijk bezig zou moeten zijn met iets van eindtoetsen en open dagen op middelbare scholen en misschien al iets van een musical, kan al helemaal de draai niet vinden. Ze mist haar juf en haar leuke klasgenoten. Alleen achter een bureautje zitten met wat boeken, schriften en een laptop, lijkt aan haar niet besteed.

Terwijl ik zoonlief terug app dat ik school ga bellen om te vragen of ze meer werk voor hem sturen (mahaam, néé’!), kijk ik eens naar de lusteloze dames op de bank. En ik zou willen dat we een sprongetje in de tijd konden maken. En vooral dat ik ze ervan zou kunnen overtuigen dat het wel goed komt. Eigenlijk zou ik willen zeggen: het is maar school.

Eigenlijk zou ik willen zeggen, we slaan dit jaar gewoon over. In het najaar beginnen we gewoon weer op dezelfde plek als afgelopen september. Iedereen weer gelijke kansen en gelijke mogelijkheden. Een streep door alle opgelopen achterstanden.  Als de omstandigheden zo bijzonder zijn dat een gewone manier van school volgen er niet in zit, laat het dan maar even.

Het is ongetwijfeld te simpel gedacht, maar ingegeven door de moeiten die ik zie, niet alleen bij onze kinderen. Gelukkig begint vandaag het weekend. De laptops en boeken lekker aan de kant. We proberen er samen weer iets moois van te maken.