De zwarte hond

4 februari 2021 Door Marleen Samplonius-Ottens

Iemand liet mij eens een verhaal zien waarin een depressie wordt vergeleken met een zwarte hond. Een erg trouwe hond, die je altijd gezelschap houdt. Soms op afstand, soms met zijn volle gewicht op je nek, maar altijd in de buurt. Alsof je hem aan de lijn hebt.

Voordat ik dit verhaal hoorde, vergeleek ik mijn depressies met een grote grijze deken die over me heen werd gegooid. Soms ging die deken dan langzaam omhoog en was ik op een gegeven moment weer in staat meer licht te zien. Maar als de deken weg is, is ie ook echt weg en in de vergelijking met de hond, blijft er altijd iets in je buurt.

De afgelopen tijd, misschien al wel maanden, merk ik weer nadrukkelijker dat ik de hond aan de lijn heb. Het is zo’n flex-lijn waarbij een hond heel veel vrijheid heeft en een lekker eind van je weg kan lopen. Soms is hij dus even ver weg, maar regelmatig loopt hij ook weer dicht naast me. Gelukkig niet op mijn nek. Ik denk dat ik daarvoor een beetje beschermd ben door medicijnen, ook door de vele gesprekken die ik heb gehad, maar zeker ook door mijn werk als postbezorger.

Deze week is de collecteweek van de hersenstichting. De stichting die zich inzet voor onderzoek naar allerlei aandoeningen van, in en door de hersenen. En dus ook voor depressies. Zo lanceerde de stichting de app Ommetje. Een app om je te motiveren om naar buiten te gaan en dagelijks te wandelen. Zelf heb ik de app niet, het zou een beetje te veel van het goede zijn naast de tien- tot twintigduizend stappen die ik dagelijks voor mijn werk zet.

Maar dat wandelen goed is voor de geest, kan ik alleen maar beamen. Juist in deze periode waarin die zwarte hond weer zo nadrukkelijk in beeld loopt, merk ik hoe goed het me doet om naar het werk te moeten. Geen mogelijkheid om thuis te werken, gelukkig zou ik bijna zeggen, maar gewoon elke morgen op de fiets, tassen inladen en op stap.

Voor iedereen die niet zo’n heerlijk beroep heeft, maar veel thuis moet zijn, kan ik alleen maar aanraden om toch die stappen naar buiten te zetten. Zeker als je af en toe in een dip komt te zitten of erger: last hebt of krijgt van depressies. Mocht die zwarte hond te dichtbij komen, loop dan vooral stevig door, dan kan hij je op een gegeven moment niet meer bijhouden.