De eerste keer

25 februari 2021 Door Marleen Samplonius-Ottens

“Goedemorgen mevrouw. Dit is de eerste keer hè?! Maakt u zich geen zorgen, als u gewoon mijn aanwijzingen volgt, komt het helemaal goed.” Het is zover, ik heb de leeftijd bereikt waarop ik eens in de twee à drie jaar een oproep krijg om me te laten onderzoeken in zo’n grote grijze wagen. Het bevolkingsonderzoek borstkanker.

Het verloopt allemaal vlot. Ongemakkelijk misschien, vooral als je in een soort innige omhelzing met het röntgenapparaat staat, maar verder goed te doen. En voor ik het weet zit ik alweer in het mini-kleedkamertje te wachten tot de vriendelijke mevrouw zegt dat de foto’s goed gelukt zijn en dat ik binnen twee weken de uitslag kan verwachten.

En hoewel ik me verder goed gezond voel, spoken er vanaf dat moment toch wat gedachten door mijn hoofd. Ik ken meerdere vrouwen die zich ook goed gezond voelden, maar waarbij na zo’n bevolkingsonderzoek toch ineens de huisarts op de stoep stond. Het zal je toch gebeuren, denk ik dan, het zet je leven op z’n kop. Misschien zelfs wel voorgoed.

Een dag na het onderzoek krijg ik tijdens mijn werk een telefoontje. Het is een privé-nummer. Vaak neem ik dan niet op, maar ik besluit het nu wel te doen. Ik noem mijn naam niet, maar zeg alleen: “Hallo?” “Goedemiddag, u spreekt met de verpleegkundig specialist van de afdeling…..” Even hoor ik niets en schiet het hart naar mijn keel. Die scenario’s die ik in mijn hoofd had gehaald zullen toch niet….  “longgeneeskunde. Ik zou u nog even terugbellen”.

Ja, die afspraak stond inderdaad, maar was mij even ontschoten. Geen bijzonderheden, maar gewoon een belletje om te vragen of het nu goed gaat met mijn medicijnen voor Astma en dat is gelukkig het geval.  Een zucht van opluchting en ik kan glimlachend door. Naarmate de week vordert en ik niet wordt gebeld, verdwijnt het onderzoek steeds verder naar de achtergrond en deze week viel de uitslag per brief op de deurmat: geen aanwijzingen gevonden voor borstkanker.

Ik kan voorlopig gerust zijn en denk aan al die andere vrouwen, die die brief niet kregen, maar waar eerder wel gebeld werd of de huisarts onverwacht langs kwam. Die vervolgens een medische molen ingingen en zoveel voor de kiezen kregen. Wat goed dat dit onderzoek er is en dat er steeds meer kans is op genezing. Daar heb ik graag zo’n ongemakkelijke omhelzing voor over.