Coronamoe

31 oktober 2020 Door Henk Samplonius

Als ik nou eerlijk ben is het voor mij allemaal niet zo vreselijk geweest tot nu toe. Met ons gezin hebben we ons prima door de eerste lockdown geworsteld. Kinderen deden hun schoolwerk al dan niet met frisse tegenzin aan de keukentafel, vrouwlief bracht gewoon de post rond en ik deed naast een beetje thuiswerken de boodschappen en een deel van het huishouden. Verder geen directe familie die betrokken was bij corona dus je zou zeggen alles gaat zijn gewone gangetje.


Klopt, we konden zelfs afgelopen zomer een weekje naar Zuid Limburg om daar vakantie te vieren. En toch, en toch…..ben ik het af en toe zo zat. De persconferenties, de mondkapjes, de nieuwsberichten en vooral de reacties daarop. We leven in een land, in een wereld, waar blijkbaar iedereen overal verstand van heeft en dat ook luidkeels moet verkondigen. Alle grenzen worden daarbij zo langzamerhand opgezocht en ook overschreden. Met plaatsvervangende schaamte neem ik af en toe kennis van het hele circus.


Het ergste vind ik, en daar kan niemand vooralsnog iets aan doen, hoe een virus de hele wereld in haar greep houdt. De horeca in ons land kraakt in al haar voegen en het is maar de vraag hoeveel cafés en restaurants de strijd zullen overleven. Ook andere middenstanders moeten vechten om het hoofd boven water te houden. Bioscopen en theaters hebben het allemaal moeilijk en moeten het doen met een fractie van hun normale inkomsten. De mensen in de zorg, ofwel in de frontlinie zoals we zo vaak moeten horen, werken zich een slag in de rondte om maar te zorgen dat iedereen de juiste zorg krijgt.


Als ik dit rijtje zo overzie durf ik het bijna niet te hebben over waar ik qua corona maatregelen last van heb. Ik doe het toch even. Ik vind het vreselijk dat we anderhalve meter van elkaar verwijderd moeten zijn en mondkapjes moeten dragen. Het creëert een afstand tussen mensen en een soort van angstcultuur die mij erg tegen staat. Verder vind ik het niet mooi om voorlopig niet naar de kerk te kunnen en als we er al wel naar toe mogen onze mond te moeten houden. Zingen is uit den boze. Veel kerkdiensten gaan niet door of in zeer aangepaste vorm. Veel koren liggen stil en de leden van die koren vermaken zich vaak met online repetities. Sportliefhebbers komen ook slecht aan hun trekken en de tribunes blijven leeg.

Ik droom er af en toe over dat het allemaal weer voorbij zal zijn. Dat ik mijn (klein)kinderen weer eens kan knuffelen, dat ik weer een stevige handdruk of schouderklop kan uitdelen. Dat we weer naar hartelust mogen zingen en dat we vrij van angst kunnen leven. Alles gewoon weer normaal. Het nieuwe normaal is niet normaal namelijk.