Contact(loos)

14 november 2020 Door Henk Samplonius

Hartstikke mooi hoor dat komende week de theaters, de bioscopen en de musea weer open mogen. Hopelijk gaat het goed met de corona-cijfers en kunnen er op termijn nog meer versoepelingen plaats vinden. Waar ik zelf het meest naar uit zie, en ik heb het idee dat dat nog wel een tijdje kan duren, is de aankondiging: “landgenoten, de mondkapjes kunnen af”.

Ik weet het wel, zo ver is het nog lang niet en we kunnen zelfs een boete verwachten als we in de openbare ruimtes geen mondkapje dragen. Het dragen van dat ding is nog niet eens zo vreselijk, tikkie benauwd en de brilglazen beslaan je keer op keer maar verder gaat het best. Maar kijk eens om je heen in winkels of andere plekken waar mensen een mondkapje dragen. In plaats van met mensen lijkt het of je met een soort van robots te maken hebt. Alleen de ogen zie je nog van het gezicht en dat maakt dat mensen er heel wezenloos uitzien.

Een glimlach en zelfs een boze blik blijven verscholen achter het stukje stof dat mond en neus bedekt. Ondanks dat praten best wel kan, doen we dat b.v. in de supermarkt gewoon een stuk minder, zeker met mensen die je niet kent. Mensen wachten zwijgend op elkaar zonder een woord te wisselen en daardoor is winkelen gewoon niet meer gezellig. Je kunt hoogstens nog iemand een knipoog geven, maar dat doe je ook niet bij iedereen.

Gisteren trof ik weer een nieuwe variant aan van contactvermijdende adviezen. Ik moest even in het gezondheidscentrum zijn en dat wordt momenteel verbouwd. De ingang zit tijdens deze verbouwing een beetje verscholen en is te bereiken via een soort gang, die niet al te breed is. Daarom hangen er op verschillende plekken posters met het volgende goedbedoelde advies: “als u iemand tegenkomt, wend dan uw gezicht af”.

Wat ? Mijn gezicht afwenden als ik iemand tegenkomen ? Dat is voor mij zo tegennatuurlijk en zo vreemd. Zo ben ik niet, zo wil ik niet zijn, ik wil me niet van mensen afwenden. Ja, ik weet het wel, voor ons eigen bestwil en zo maar het past zo niet bij mij om me af te wenden van een medemens. Als ik iemand zie wil ik hem of haar aankijken, wil ik een glimlach zien of soms een boos of verdrietig gezicht. Contact hebben !! Wachten op betere tijden, er zit niet anders op, maar geduld is niet m’n sterkste kant.

Aangezien ik binnen ons gezin verantwoordelijk ben voor de inkoop ga ik straks maar weer eens naar de super. Tussen alle medegemondkapte lotgenoten zwijgzaam de boodschappen uitzoeken en dan betalen. Contactloos natuurlijk !