Blij zijn met regen, in een veilig land

18 juni 2020 Door Marleen Samplonius-Ottens

Op een regenachtige dag ontmoet ik haar. Een mooie, jonge vrouw. Ze komt uit een warm, zonnig land. Een land waarvan ik al eens gezegd heb dat ik er wel zou willen wonen. Vooral als de herfst weer donkerder is dan ooit en de winter te lang duurt. Een land met een prachtige natuur en mooie mensen.

Voor ik er goed over nadenk wijs ik naar de regen en vraag ik verbaasd waarom ze dan toch naar dit druilerige Nederland komt. Ze kijkt me aan en lacht. “Regen is niet erg”, zegt ze. “Ik ben hier omdat het veilig is!” Zoekend naar Nederlandse woorden vertelt ze haar verhaal én dat van haar man. Een verhaal dat erger is dan wij ons maar kunnen voorstellen. Een trauma dat groter is dan je ooit kunt bedenken. Angst die alleen maar is weggegaan doordat ze naar Nederland zijn gekomen.

Beschaamd zeg ik dat het dan inderdaad niet uitmaakt dat het een beetje regent. Het verlangen naar zon en warmte en schitterende natuur maakt plaats voor een warm gevoel van thuis zijn, geborgen zijn in een veilig land. Ik zou haar willen omhelzen, maar dat mag even niet. In plaats daarvan spreid ik maar mijn armen en zeg: “wees welkom!”

Tegelijk bedenk ik me ook: Ik hoop dat we het waar kunnen maken. Waarmaken dat we een veilig land zijn. Want eerlijk gezegd slaat af en toe de twijfel toe als ik de discussies hoor, de agressie zie en de boosheid ervaar. Ik hoop ook dat we kunnen blijven zeggen: wees welkom! Als je bang bent in je eigen omgeving. Als je moet vrezen voor het ergste. Als je wordt achtervolgd. Als er in je omgeving wordt verkracht en vermoord. Hier ben je veilig. Nederland is een veilig land.

Ik realiseer me, dat het één verhaal is. Eén van de velen. Ongetwijfeld zijn er ook andere verhalen. Die een andere kant van de medaille laten zien. Maar wat mij betreft mogen die nooit in de weg staan voor onze gastvrijheid. Met open armen moeten we ze ontvangen om hier tot rust te komen, om de angst kwijt te raken en proberen trauma’s te verwerken.

Alsof ze nooit anders gewend is, stapt de vrouw op haar fiets en trotseert lachend de regen. Ik neem een voorbeeld aan haar. De neerslag deert me niet vandaag. Ik ben blij haar te hebben ontmoet. Ze maakt me dankbaar. Dankbaar dat ik in een land woon dat haar veiligheid geeft. En ik hoop dat het zo’n veilig land zal blijven.