Begonnen aan de afdaling

6 november 2021 Door Henk Samplonius

En, zegt mijn buurman als ik even een paar vuilniszakken bij hem kom “lenen”, zit je er nu bovenop? Op die berg? Even kijk ik hem niet begrijpend aan maar dan valt het kwartje. Hij heeft het over de werkzaamheden thuis waar ik als een berg tegenop zag. Die werkzaamheden zijn inderdaad begonnen. De oude keuken werd gesloopt en een prachtige nieuwe werd er in gezet. Als ik dat hier zo opschrijf, klinkt dat eenvoudig maar het tegendeel is waar.

Wie mij een beetje kent weet dat ik niet zo heel handig ben. Gewoon niet in de genen meegekregen. Dat betekent dat ik volledig ben aangewezen op professionals die de klus dan moeten klaren. In dit geval een vriendelijke, vrolijke jongeman die met bus en aanhanger komt voorrijden. Op dat moment is het hele huis al keuken. De inhoud van de kastjes van de oude keuken staat in dozen en kratjes in de kamer en die bevinden zich in goed gezelschap want de nieuwe keuken staat ook voor een groot deel in dozen in de kamer. Laten we zeggen dat het wat vol is in onze anders zo knusse woonkamer.

Het is een aparte gewaarwording om een tot eerder toe onbekende nu 3 lange dagen bij je over de vloer te hebben terwijl je zelf bijna niets kunt doen. De vrolijke monteur zingt mee met de radio, eet zijn broodje op samen met ons op de bank, drinkt samen met ons een bakje koffie, praat gezellig over van alles en nog wat en is zodoende bijna even een volwaardig gezinslid. Bijna natuurlijk want aan onze beide meiden merk ik dat ze het knap ongemakkelijk vinden, zo’n vreemde man over de vloer.

Die vreemde man doet ondertussen zeer ijverig zijn werk in een steeds groter wordende omgeving, zo lijkt het. Ons geïmproviseerde keuken- en zithoekje wordt steeds kleiner door het vele verpakkingsmateriaal en inmiddels uitgepakte kastjes en apparatuur. Maar er is wel even wat opgebouwd in die paar dagen. Dat maakt heel veel goed. Als de man vandaag vertrekt (half dagje later dan de bedoeling was) laat hij ons achter met een volledig nieuwe keuken en dan begint voor ons het werk. Alles wat in dozen zit moet weer een goed plekje krijgen en dat gaat bij ons natuurlijk in goed overleg.

En zo glij ik langzaam weer de berg af, zo de rest van het weekend tegemoet. Morgen zingen met onze nieuwe cantorij, voor het eerst tijdens een kerkdienst. Ook spannend, maar gek genoeg zie ik daar nou weer helemáál niet tegenop. Wie mij een beetje kent begrijpt dat wel.