Basis

8 juli 2021 Door Marleen Samplonius-Ottens

De afgelopen week stond voor ons voor een groot deel in het teken van het afscheid van de basisschool. Niet alleen van onze jongste, maar ook voor ons als gezin. Het einde van een lange periode waarin ik zelf lang niet altijd alleen maar aan de zijlijn stond. Het was voor mij ook een periode waarin een basis werd gelegd voor een nieuw begin.

Dertien jaar geleden stapten we samen met onze zoon voor het eerst een basisschool binnen. Het was de school in Grolloo. Toen we daar begonnen, wisten we al dat er veranderingen op stapel stonden, maar die waren nog niet concreet. We wisten dat onze zoon waarschijnlijk niet lang op deze school zou zitten, maar dat het zo kort zou zijn, konden we toen niet bedenken.

Zes weken waren het. Vanaf het begin van het schooljaar tot aan de herfstvakantie. Daarna verhuisden we naar Assen en mocht zoonlief daar zijn basisschoolcarrière voortzetten. Na het eerste jaar werd besloten om hem nog een jaar langer te laten ‘kleuteren’ en zat hij nog een jaar in groep 1. Aan het eind van dat schooljaar verhuisden we naar Appingedam en maakten we daar kennis met inmiddels onze derde basisschool.

Het werd de school voor onze kinderen, maar het werd ook de school voor mij als hulpouder. Al snel werd ontdekt dat ik een ‘thuisblijfmoeder’ was en dat ik best wel wat wilde doen. En van het één kwam het ander. Boeken uitdelen voor ‘boekenpret’, helpen bij fluorspoelen, lezen met kinderen om achterstanden in te halen, lid worden van de Ouderraad, wandel4daagse begeleiden, helpen bij de Bibliotheek op school, nieuwsbrief in elkaar zetten, website beheren en wat er verder maar te doen was.

Ik vond het prachtig om te doen. Niet alleen uit betrokkenheid bij de school van onze kinderen, maar ook om zelf zinvol bezig te zijn. Ik heb wel eens gedacht dat het in die tijd ook mijn redding was. In de tijd waarin ik soms in een diep dal zat en mijn depressiefste periodes beleefde, moest ik toch de deur uit. Want hoewel het allemaal vrijwillig was, was het niet altijd vrijblijvend. En dat heeft mij er regelmatig bovenop geholpen.

Twee jaar geleden besloten we weer te verhuizen. Terug naar Assen. Voor onze dochters betekende dat nog respectievelijk een jaar en twee jaar op een andere basisschool. Lastig, maar voor ons gevoel ook wel het goede moment om ervoor te kiezen. Nog voor het begin van de middelbare school, die toch al zoveel veranderingen met zich meebrengt. En achteraf blijkt het gelukkig een goede keuze te zijn geweest.

Voor mij lijkt er dan geen rol meer weggelegd op de basisschool. Zelfs de kinderen brengen en halen, is al niet meer nodig en behalve voor de 10 minutengesprekken, zie ik de school amper vanbinnen. Ik vind het prima zo.

Totdat een jaar geleden de juf van onze jongste belt en vraagt of ik zin heb om in september met groep 8 mee te gaan op kamp. Daar hoef ik niet lang over na te denken. Dat stukje ontbrak nog in mijn grote hulpmoederpuzzel.

Dat voelde voor mij al als een prachtige afsluiting van een mooie periode van jaren helpen op de basisschool. Een kers op de taart.

Deze week kijk ik terug op al die mooie herinneringen en het maakt me dankbaar dat ik de tijd heb gekregen om mee te draaien in het schoolwereldje van mijn kinderen. Vroeger was het nooit mijn bedoeling om fulltime moeder te worden. Het leek me vreselijk om achter de geraniums te zitten met een paar kinderen op schoot. Even was ik bang dat dat plaatje toch werkelijkheid was geworden, maar toen ik goed keek, waren er geen geraniums en zaten de kinderen niet op schoot. Ik kon er dus zelf iets van maken. Met vallen en opstaan is dat gelukt, mede dankzij de mogelijkheid om veel te kunnen doen, met name op de school in Appingedam.

Daarom kijk ik deze week met dankbaarheid terug. Niet alleen omdat die basisscholen zo goed waren voor onze kinderen, maar ook omdat het me zelf zoveel heeft gebracht. Het is de basis voor een mooie toekomst.