APK

21 november 2020 Door Henk Samplonius

We zagen het al een tijd aankomen. Zoals elk jaar tegen het einde van november moest onze auto gekeurd worden. Op zich een goede zaak natuurlijk maar de ervaring leert dat deze gebeurtenis jaarlijks toch wel een flinke aanslag op de portemonnee is. Daar komt nog bij dat onze 15 jaar oude Opel inmiddels een flink aantal kwalen heeft.

Al jarenlang doet de airco het niet meer, te duur om te laten repareren. Zelfs Arko (alle ramen kunnen open) werkt niet meer want het rechter achterraam wil niet meer open. De centrale deurvergrendeling werkt niet meer op alle deuren, de achterklep blijft niet meer vrijwillig omhoog staan en de binnenkant van het plafond zit helemaal los en zit nu met plakband en punaises aan het dak vast.

Een eerste keuring wees uit dat er behoorlijk wat mankementen meer waren. Dat zou al met al flink wat gaan kosten was de voorspelling. Tijd om afscheid te nemen dus want alles bij elkaar zou het duurder worden dan dat de auto nog waard is. Gelukkig kun je op internet uitgebreid zoeken naar de door jou gewenste 2ehands auto en zo ontstond er een keurig lijstje van wat potentiële kandidaten bij garages in de buurt.

Maar voor dat we daar langs konden gaan moest de oude wagen nog even gekuist worden. Vrouwlief heeft alle losse rommel verzameld, varierend van snoeppapiertjes tot en met CD’s en alles wat daar tussenin zit. Aan mij de eer om even de wasstraat door te rijden, dankzij de 65plus-korting geen grote investering. Daarna kon de zoektocht daadwerkelijk beginnen. Bij verschillende bedrijven heb ik gekeken en werd ik vriendelijk te woord gestaan en werd mij het aanbod geshowd. Eén ding hadden die garages gemeen: er werd niet of nauwelijks nog omgekeken naar ons oudje, die we zo zorgvuldig opgekallefaterd hadden. Ach ja, zo oud en zoveel kilometers, ze wisten het wel…..

De volgende dag saampjes naar de 2 auto’s gekeken die door de “voorselectie” waren gekomen. In beiden mochten we een proefritje maken en dat verliep prima. Beide karretjes reden prettig. Maar die ene, die we eigenlijk toch wel erg mooi vonden vanwege de technische snufjes was wel erg viezig en plakkerig. Verder was de afkomst en staat van onderhoud wat onzeker zodat we uiteindelijk kozen voor de ander. Beetje soberder maar wel voorzien van alle papieren…….

Vanaf volgende week staat de “nieuwe” bij ons op de oprit en nemen we afscheid van de “oude”. Onwillekeurig denk je terug aan de jaren waarin hij ons van dienst is geweest. In het begin nog kinderzitjes op de achterbank en de buggy’s in de bagageruimte. En wat we niet in dat ding versjouwd hebben: bedden, kasten, struiken, fietsen en natuurlijk de wekelijkse boodschappen. En nu gaat onze oude Opel een ongewisse toekomst tegemoet. Duitsland, misschien Polen en rijden wij hopelijk veilig en voordelig de toekomst tegemoet. Vaya con Dioz……