André

8 mei 2021 Door Henk Samplonius

Wat was het bijzonder afgelopen dinsdagavond. Vanaf een mager gevulde Dam sprak mijn jeugdheld André van Duin het volk toe. Nog niet vaak zagen we hem in zo’n rol. Zo serieus, zo overtuigend, zo recht uit het hart.

Bekend als de man van de typetjes. Meneer de Bok, Willem Wijdbeens, Dik Voormekaar en nog heel veel andere karakters met uiteraard de bijbehorende stemmetjes. Wat hebben we vaak om hem gelachen als hij samen met Corrie van Gorp en Frans van Dusschoten optrad, vaak ook met een hele revue er bij.

En nu stond hij daar……. alleen, kwetsbaar en serieus. De afgelopen jaren waren niet makkelijk voor hem. Hij verloor zijn partner aan kanker en kreeg zelf ook nog te kampen met die nare ziekte. Toch bleef hij overeind. In interviews die ik zag liet hij zichzelf zien. Hij vertelde openhartig over zijn verdriet, zijn angst maar ook de wil om door te gaan. Zonder man maar gesteund door vrienden en met een natuurlijk optimisme.

Op de Dam vertelde hij over zijn jeugd. Hoe hij opgroeide in een stad die grotendeels vernietigd was en met een vader die nauwelijks iets wilde vertellen over de jaren in Duitsland. “Dat wil je niet weten jongen” waren zijn niets- maar ook veelzeggende woorden. André vertelde dat hij normaal op 4 mei nooit naar de Dam ging maar naar het homo-monument aan de Westergracht. Je voelde zijn oprechte trots voor ons land toen hij dat vertelde. Dat dit in 1987 opgerichte monument veelzeggend is voor ons land.

André van Duin, mijn jeugdheld ! Vaak vroeger als hij weer op radio of tv was geweest klonk het na het weekend op school of werk “heb jij hem gezien? Wat was dat weer lachen hè?” Ja lachen, de tranen liepen ons vaak over de wangen van de pure lol. Dinsdagavond heeft hij ons op een heel ander manier geraakt. Als zichzelf ! En dat is toch het mooiste wat een mens kan worden. Best wel weer een mooie levensles: je hoeft geen rol te spelen om een ander te overtuigen. Als je jezelf durft te zijn is je boodschap helder en klaar. Van hart tot hart.