Als kinderen je verrassen

28 januari 2021 Door Marleen Samplonius-Ottens

We zitten in een kring in de woonkamer. De verjaardagstaart is net op en onze jongste, die 12 kaarsjes heeft uitgeblazen, kijkt stralend in het rond. Dit is haar moment. Zelf heeft ze alle cadeautjes al uitgepakt en lachend zegt ze: “zo, nu willen jullie een cadeautje?”

Ze heeft gewacht tot ook haar broer even thuis is, zodat we allemaal tegelijk ons cadeautje kunnen krijgen. Het cadeautje van onze jarige, voor ons. Vorig jaar is ze hiermee begonnen. “Ik wil jullie allemaal graag een cadeautje geven als ik jarig ben, zodat jullie ook een beetje kunnen genieten en omdat ik van jullie hou!”

De afgelopen twaalf jaar heeft ze ons al vaker verrast. Niet alleen met cadeautjes, maar vooral met haar lieve, vrolijke karakter. Op zo’n verjaardag sta je er even extra bij stil, vooral omdat ze ons daarin dan zelf laat delen. En dat verrassen doet natuurlijk niet alleen onze jongste.

Mijn man en ik hebben samen drie kinderen gekregen en toen ik met hem trouwde, kreeg ik ook nog eens twee prachtige bonusdochters. En inmiddels zijn er al vijf kleinkinderen. Wat een rijkdom, wat een voorrecht.

Het is verleidelijk, en dat doen we dan ook regelmatig, om overeenkomsten te zoeken. Die zijn er absoluut, maar nog mooier is het om te zien hoe ze vooral allemaal zichzelf zijn. Hoe ze zich ontwikkelen tot eigen persoonlijkheidjes. De één wat pittiger dan de ander, de één wat gevoeliger, maar allemaal vooral zichzelf.

Als ouders kijk je er naar en je probeert hier en daar wel wat bij te sturen, maar hoe groot is je invloed eigenlijk? Thuis heb je je regels en gewoonten, maar zodra ze de deur uit gaan, komen daar de invloeden van buitenaf. Van school, van vrienden, van verenigingen, van de maatschappij. Vol vertrouwen laat je ze gaan, maar soms hou je ook je hart vast.

Onze kinderen blijven binnen na 21:00 uur. Onze zoon van 16 had net het afspreken met vrienden in het weekend ontdekt en heeft er best moeite mee om dat nu niet meer te doen. Maar hij blijft thuis of op de woongroep. Maar wat als hij niet zou willen. Als hij met zijn bijna 2 meter voor mij zou gaan staan en toch de deur uit zou gaan. Dan heb je toch letterlijk en figuurlijk niet veel meer in te brengen?

En dan zou je als ouders ook verrast kunnen worden door kinderen die andere dingen doen dan jij graag zou willen. In het klein of in het groot. Kinderen die een ander pad kiezen en die misschien wel in de menigte meegaan de straat op. Afgelopen week hoorde ik de oproep aan ouders om hun kinderen thuis te houden. Ik hoop dat dat lukt, maar vrees dat het een ijdele hoop is voor een aantal ouders. Ik zou ze er in ieder geval niet in alle gevallen op willen afrekenen, want misschien zijn zij wel net zo verrast door de acties van hun kind als de rest van het land.

Gelukkig zitten wij niet in die bizarre positie en begrijpen die van ons dat ze voorlopig nog even binnen moeten blijven. Totdat het weer normaal en gezond kan. En dan hoop ik dat onze kinderen ons blijven verrassen. Maar natuurlijk vooral met leuke (lekkere!) cadeautjes.